Juan Gris

Juan Gris (1887-1927) heette José Victoriano González-Pérez en nam zijn schuilnaam aan toen hij in 1906 uit Madrid naar Parijs vertrok, deels om de Spaanse dienstplicht te ontlopen. Hij betrok een atelier in het Bateau-Lavoir op Montmartre, in hetzelfde gebouw als Pablo Picasso, en werkte de eerste jaren als tekenaar voor tijdschriften.

Pas in 1911 begon hij te schilderen, en dan meteen kubistisch. Waar Picasso en Braque het kubisme uitvonden door te tasten, kwam Gris er als derde bij en maakte hij er een methode van. Zijn doeken zijn opgebouwd volgens een raster dat hij vooraf uitzette; de scherven zijn niet toevallig maar geplaatst. Daardoor is zijn werk helderder van kleur en strakker van vorm dan dat van de twee die hem voorgingen.

Vanaf 1913 werkte hij met papiers collés, uitgeknipt papier dat hij in de compositie opnam. In de jaren twintig werd zijn schilderij rustiger: minder scherven, grotere vlakken, een gitaar of een fruitschaal op een tafel voor een open venster. Hij stierf op negenendertigjarige leeftijd aan nierfalen. Gertrude Stein, die zijn werk kocht, schreef over zijn dood een kort stuk waarin ze hem de enige echte volgeling van Cézanne noemde.

Werk van Gris hangt onder meer in het Museo Reina Sofía in Madrid, in het Art Institute of Chicago en in het Thyssen-Bornemisza. De collectie van willem. toont drie jaren: het portret van Picasso, een figuurstuk en het late werk voor het venster. Elk werk is als kunstdruk in een oplage van 100 beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen Museo Nacional Centro de Arte Reina Sofía, Madrid.