Edvard Munch

Edvard Munch (1863-1944) werd geboren in Løten en groeide op in Kristiania, het huidige Oslo. Hij geldt als de kunstenaar die het Noorse expressionisme grondvestte, geworteld in het symbolisme. Munch schilderde geen waargenomen werkelijkheid maar innerlijke toestanden: angst, verlangen, ziekte en dood.

De dood tekende zijn jeugd. Zijn moeder stierf aan tuberculose toen hij vijf was, zijn zus Sophie op haar vijftiende; ziekte en verlies werden vaste onderwerpen. Hij studeerde in Kristiania, verbleef in Parijs, waar hij het werk van Gauguin, Van Gogh en Toulouse-Lautrec zag, en in Berlijn, waar hij tot een bohemienkring rond August Strindberg behoorde. Uit die jaren stamt zijn levensproject, de Frieze of Life (Noors: Livsfrisen): een reeks schilderijen over liefde, angst en dood, bedoeld als samenhangend geheel. Golvende lijnen, vervormde vormen en harde kleurvlakken maakten de innerlijke onrust zichtbaar.

In 1908 kreeg Munch een zenuwinzinking en herstelde in een kliniek in Kopenhagen. Daarna werd zijn palet lichter en kleurrijker, zichtbaar in de Aula-reeks voor de universiteit van Oslo, waarvan De zon het centrale paneel is. Zijn nadruk op het gevoel boven de waarneming maakte hem tot de brug tussen het symbolisme en het expressionisme dat na hem in Duitsland opkwam.

Bij zijn dood in 1944 liet Munch zijn hele nalatenschap na aan de stad Oslo, de grondslag van het Munchmuseum, dat de grootste verzameling van zijn werk bezit. De selectie bij willem. loopt van vroege symbolistische taferelen tot latere, kleurrijkere panelen en toont zo beide kanten van het oeuvre. De werken zijn als kunstdruk in beperkte oplage beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen van het Munchmuseum, Oslo.