Aan de roulettetafel in Monte Carlo van Edvard Munch toont een gokkende menigte in het casino aan de Rivièra, geschilderd in 1892. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Aan de roulettetafel in Monte Carlo
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Aan de roulettetafel in Monte Carlo (Ved ruletten i Monte Carlo), 1892
Genrestuk · 74 × 116 cm (29,1 × 45,7 in)
Expressionisme
Munch Museum (inv. MM.M.00050), Oslo, inv. MM.M.00050
Catalogustekst
In het casino van Monte Carlo dringt een menigte samen rond de roulettetafel. Edvard Munch (1863-1944) schilderde dit tafereel in 1892, tijdens een van zijn verblijven aan de Franse Rivièra. Mannen in donkere jassen en vrouwen met hoeden buigen zich naar het groene laken, de blikken gericht op het draaiende wiel. Links in de hoek zit een figuur die aantekeningen maakt; mogelijk beeldde Munch zichzelf daar af, als toeschouwer van het spel.
De compositie duwt de kijker midden in het gedrang. Munch koos een hoog standpunt en liet de tafel schuin naar voren kantelen, zodat de menigte zich als een gesloten muur rond het spel sluit. De verf ligt dun en snel op het doek, met lange streken die de gezichten tot bleke vlekken terugbrengen. Het palet blijft gedempt: bruin, zwart en groen, met enkele lichte accenten op de handen en op het geld dat op tafel ligt.
Het werk hoort bij een groep doeken en teksten die Munch in de vroege jaren 1890 aan het roulettespel wijdde. Vanuit Nice, waar hij de winter van 1891 en 1892 doorbracht, reisde hij herhaaldelijk naar het casino van Monte Carlo; het spel boeide hem als beeld van kans en verslaving en keerde in meerdere versies terug. In deze jaren maakte zijn schilderkunst de overgang naar het expressionisme, waarin de innerlijke toestand van mens en menigte zwaarder woog dan de nauwkeurige weergave. Het doek maakt deel uit van de collectie van het Munchmuseum in Oslo, onder inventarisnummer MM.M.00050.
Vandaag hangt Ved ruletten i Monte Carlo in het Munchmuseum in Oslo. Bij willem. wordt het werk als kunstdruk in een beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het expressionisme stelde het gevoel boven de natuurgetrouwe weergave. Kleur wordt er fel en onnatuurlijk ingezet, de vorm vervormd en de toets nadrukkelijk. Niet de zichtbare werkelijkheid staat centraal, maar de innerlijke ervaring: angst, verlangen, eenzaamheid en onrust worden zichtbaar gemaakt. De stroming kwam rond 1900 op en liep vooruit op een groot deel van de moderne kunst.
In deze verzameling brengt willem. werk van Edvard Munch, Chaim Soutine en James Ensor bijeen. Munch bracht de grote thema's van liefde, angst en dood terug tot een enkel geladen beeld. Soutine kneedde zijn verf tot een wervelende, haast trillende materie. Ensor duwde gemaskerde menigten in felle kleuren tegen het beeldvlak. Elk van hen zette de eigen ervaring om in kleur en lijn, en maakte daarmee de weg vrij voor de kunst van de twintigste eeuw.
Wie het expressionisme herkent, let op de felle, soms schrille kleur, op de vervormde vorm en op de zichtbare, gejaagde toets. De stroming had haar zwaartepunt in Duitsland en Noord-Europa en kende geen strak program, maar een gedeelde drang naar uitdrukking. Haar nadruk op het innerlijk werkte door in de kunst van de hele twintigste eeuw, tot in het latere abstracte expressionisme. Het verschil met het impressionisme zit in de richting van de blik: de impressionist schildert wat het oog ziet, de expressionist wat de ervaring ermee doet.
Bron: Nasjonalmuseet, Oslo.



