Het laatste werk van Piet Mondriaan, onvoltooid bij zijn dood in 1944: een ruitvormig doek waarop de kleur onafgebroken flikkert. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Victory Boogie Woogie
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Victory Boogie Woogie, 1942–1944
Abstracte compositie · 127,5 × 127,5 cm (50,2 × 50,2 inch)
De Stijl
Kunstmuseum Den Haag, Den Haag, inv. 0810747
Catalogustekst
In New York bracht Piet Mondriaan de laatste twee jaar van zijn leven door aan één doek. Victory Boogie Woogie ontstond tussen 1942 en 1944, na zijn verhuizing van Londen naar die stad in 1940. Het is een ruitvormig doek van 127,5 bij 127,5 cm, in de collectie van Kunstmuseum Den Haag, op de punt gehangen zodat de zijden als diagonalen lopen. De titel verbindt de overwinning die Mondriaan in de oorlog voorzag met de boogiewoogie, de jazz die hij in New York leerde kennen.
Het beeld bestaat uit een dicht raster van gele banen waarin rode, blauwe en grijze blokjes zijn geplaatst. Anders dan in zijn eerdere neoplastische werk ontbreekt het zwart: de lijnen zelf zijn opgebroken in gekleurde vlakjes die het oog van blok naar blok laten springen. Mondriaan werkte hier niet alleen met verf. Hij verschoof stukjes gekleurd papier en tape over het oppervlak, telkens opnieuw, om het ritme te blijven bijstellen. Onder de bovenlaag zitten nog houtskool- en potloodlijnen van eerdere indelingen.
Victory Boogie Woogie is het laatste werk van Mondriaan en bleef bij zijn dood in februari 1944 onvoltooid. Het sluit een ontwikkeling af die van landschap via kubisme naar het neoplasticisme voerde, en het drijft die taal verder dan enig eerder doek: het strakke raster van rechte hoeken lost hier op in een flikkerende beweging. Slechts een klein blauw vlak rechts van het midden bleef staan zoals Mondriaan het als eerste had neergelegd; de rest herzag hij tot het einde.
Het doek kwam in 1998 met een nationale inzamelingsactie naar Nederland, gefinancierd door De Nederlandsche Bank en de Mondriaan Stichting, en is sindsdien te zien in de collectie van Kunstmuseum Den Haag. Bij willem. wordt Victory Boogie Woogie als kunstdruk in een beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De Stijl was een Nederlandse beweging die in 1917 rond het gelijknamige tijdschrift ontstond. Zij streefde naar een strenge, universele harmonie. Alleen rechte lijnen, rechte hoeken en de kleuren rood, geel en blauw bleven over, naast zwart, wit en grijs. Elk vlak weegt in evenwicht tegen het andere. De beweging wilde die orde niet tot het schilderij beperken, maar doortrekken naar meubel, huis en stad.
In deze verzameling staan Piet Mondriaan en Theo van Doesburg voor deze abstractie. Mondriaan werkte stap voor stap toe naar zijn ruiten van lijn en kleur. Van Doesburg verspreidde de ideeen door heel Europa en bracht later de diagonaal in het spel. De Stijl is een Nederlandse bijdrage aan de moderne kunst die doorwerkt in kunst, ontwerp en architectuur.
Wie De Stijl herkent, let op de zwarte lijnen, de rechte hoeken en de drie primaire kleuren tegen wit en grijs. De beweging was geen losse groep schilders maar een program dat schilderkunst, meubel en architectuur wilde verenigen. Vanuit Nederland verspreidden de ideeen zich over Europa en zij zijn tot ver buiten Nederland herkenbaar gebleven. Verwant is het suprematisme van Malevitsj uit dezelfde jaren; het verschil is dat het suprematisme de vormen vrij laat zweven en De Stijl ze in een raster van rechte hoeken bindt.
Bron: Kunstmuseum Den Haag.
Meer van Piet Mondriaan
Meer uit De Stijl