Broadway Boogie Woogie is een van de laatste werken die Piet Mondriaan voltooide, geschilderd onder invloed van de boogiewoogie-jazz uit New York. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Broadway Boogie Woogie
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Broadway Boogie Woogie, 1942–1943
Abstracte compositie · 127 × 127 cm (50,0 × 50,0 inch)
De Stijl
Museum of Modern Art (MoMA), New York, inv. 73.1943
Catalogustekst
Tussen 1942 en 1943 schilderde Piet Mondriaan in New York Broadway Boogie Woogie, een doek van 127 bij 127 cm dat nu in het Museum of Modern Art in dezelfde stad hangt. Het toont een raster van gele lijnen dat het hele vlak in beweging brengt, onderbroken door kleine blokjes rood, blauw en grijs. De zwarte lijnen die zijn eerdere composities beheersten, ontbreken. Mondriaan was in 1940 naar de stad gevlucht voor de oorlog en raakte er in de ban van de boogiewoogie, de jazzstijl die de titel gaf.
De gele banen lopen als straten over het doek, met blokjes die als kruisingen oplichten. Mondriaan bouwde de compositie op met stukjes gekleurd papier die hij verschoof en opnieuw plakte voordat hij ze overschilderde, zodat het ritme tot het laatst veranderlijk bleef. Kleur draagt hier de structuur, en het raster pulseert in plaats van rust te geven. Het doek meet 127 bij 127 centimeter, een vierkant waarin geen richting de overhand krijgt.
Binnen het neoplasticisme markeert Broadway Boogie Woogie de fase waarin Mondriaan zijn strakke horizontaal-verticaalschema losser maakte en het ritme voorop stelde. De zwarte kaderlijnen maakten plaats voor gekleurde banen, een breuk met de composities die hij in de jaren twintig en dertig in Parijs schilderde. Het werk is te zien in de collectie van het Museum of Modern Art in New York.
Het Museum of Modern Art verwierf het doek al in 1943 als anonieme schenking, nog tijdens het leven van de schilder, die begin 1944 overleed. Bij willem. wordt Broadway Boogie Woogie als kunstreproductie in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De Stijl was een Nederlandse beweging die in 1917 rond het gelijknamige tijdschrift ontstond. Zij streefde naar een strenge, universele harmonie. Alleen rechte lijnen, rechte hoeken en de kleuren rood, geel en blauw bleven over, naast zwart, wit en grijs. Elk vlak weegt in evenwicht tegen het andere. De beweging wilde die orde niet tot het schilderij beperken, maar doortrekken naar meubel, huis en stad.
In deze verzameling staan Piet Mondriaan en Theo van Doesburg voor deze abstractie. Mondriaan werkte stap voor stap toe naar zijn ruiten van lijn en kleur. Van Doesburg verspreidde de ideeen door heel Europa en bracht later de diagonaal in het spel. De Stijl is een Nederlandse bijdrage aan de moderne kunst die doorwerkt in kunst, ontwerp en architectuur.
Wie De Stijl herkent, let op de zwarte lijnen, de rechte hoeken en de drie primaire kleuren tegen wit en grijs. De beweging was geen losse groep schilders maar een program dat schilderkunst, meubel en architectuur wilde verenigen. Vanuit Nederland verspreidden de ideeen zich over Europa en zij zijn tot ver buiten Nederland herkenbaar gebleven. Verwant is het suprematisme van Malevitsj uit dezelfde jaren; het verschil is dat het suprematisme de vormen vrij laat zweven en De Stijl ze in een raster van rechte hoeken bindt.
Bron: Kunstmuseum Den Haag.
Meer van Piet Mondriaan
Meer uit De Stijl