Twee brede zwarte banen lopen schuin over een wit vlak met een grijs raster in Contra-compositie VI van Theo van Doesburg uit 1925. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Contra-compositie VI
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Contra-compositie VI (Counter-Composition VI), 1925
Abstract (non-figuratief) · 50 × 50 cm (19,7 × 19,7 in)
De Stijl
Tate, Londen, inv. T03374
Catalogustekst
Contra-compositie VI toont twee brede zwarte banen die schuin over een wit vlak lopen. De ene baan daalt vanaf de bovenrand naar rechts, wordt door de andere onderbroken en keert bij de onderrand terug. De tweede baan loopt van linksonder omhoog naar de rechterrand. Onder de banen ligt een fijn raster van grijze lijnen: horizontale en verticale lijnen vormen vierkanten, en diagonale lijnen snijden daar schuin doorheen. Het werk bevat geen kleur; het beeld is opgebouwd uit zwart en wit, met grijs voor de lijnen van het raster.
Theo van Doesburg schilderde het werk in 1925 in olieverf op een vierkant doek van 50 bij 50 centimeter. De zwarte banen zijn dekkend en vlak opgezet. De rasterlijnen zijn dun en met gelijke tussenruimte getrokken. In de vroege jaren van De Stijl bleef elke lijn horizontaal of verticaal; hier liggen dat rechte raster en de schuine banen over elkaar heen.
Het doek hoort bij de reeks contra-composities die Van Doesburg in 1924 en 1925 schilderde. Hij noemde deze werkwijze, met de diagonaal als uitgangspunt, elementarisme. Piet Mondriaan hield vast aan de rechte hoek. Over die kwestie verschilden de twee van mening, en Mondriaan trok zich kort daarna uit De Stijl terug.
Tate verwierf Contra-compositie VI in 1982 door aankoop. Het schilderij is sindsdien opgenomen in de collectie van Tate in Londen, onder inventarisnummer T03374; het jaartal 1925 is op het werk aangebracht. Bij willem. wordt het als kunstreproductie uitgevoerd in een oplage van honderd genummerde exemplaren, op aanvraag gedrukt op Hahnemühle Museum Etching in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De Stijl was een Nederlandse beweging die in 1917 rond het gelijknamige tijdschrift ontstond. Zij streefde naar een strenge, universele harmonie. Alleen rechte lijnen, rechte hoeken en de kleuren rood, geel en blauw bleven over, naast zwart, wit en grijs. Elk vlak weegt in evenwicht tegen het andere. De beweging wilde die orde niet tot het schilderij beperken, maar doortrekken naar meubel, huis en stad.
In deze verzameling staan Piet Mondriaan en Theo van Doesburg voor deze abstractie. Mondriaan werkte stap voor stap toe naar zijn ruiten van lijn en kleur. Van Doesburg verspreidde de ideeen door heel Europa en bracht later de diagonaal in het spel. De Stijl is een Nederlandse bijdrage aan de moderne kunst die doorwerkt in kunst, ontwerp en architectuur.
Wie De Stijl herkent, let op de zwarte lijnen, de rechte hoeken en de drie primaire kleuren tegen wit en grijs. De beweging was geen losse groep schilders maar een program dat schilderkunst, meubel en architectuur wilde verenigen. Vanuit Nederland verspreidden de ideeen zich over Europa en zij zijn tot ver buiten Nederland herkenbaar gebleven. Verwant is het suprematisme van Malevitsj uit dezelfde jaren; het verschil is dat het suprematisme de vormen vrij laat zweven en De Stijl ze in een raster van rechte hoeken bindt.
Bron: Kunstmuseum Den Haag.
Meer van Theo van Doesburg
Meer uit De Stijl
