New York City van Piet Mondriaan vertaalt de metropool in een vlechtwerk van gele, rode en blauwe lijnen, voor het eerst zonder zwart. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
New York City
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
New York City, 1942
Abstracte compositie · 119,3 × 114,2 cm (47,0 × 45,0 inch)
De Stijl
Centre Pompidou (Musée national d'art moderne), Parijs, inv. AM 1984-352
Catalogustekst
Piet Mondriaan bereikte New York in 1940, na een tussenstop in Londen waar hij twee jaar in ballingschap had gewoond. De Duitse bombardementen hadden hem uit Europa verdreven, en de Amerikaanse metropool trof hem als een stad van rechte hoeken, verkeer en onophoudelijke beweging. New York City ontstond in 1942, toen de schilder zeventig was en zijn beeldtaal een laatste wending nam. Het doek meet 119,3 bij 114,2 centimeter en toont een web van lijnen dat de indruk van de stad in een rooster vertaalt.
De compositie bestaat uit gele, rode en blauwe banen die over en onder elkaar door lopen, zonder een enkele zwarte lijn. Dat is de breuk met het vooroorlogse neoplasticisme: Mondriaan had de zwarte begrenzing altijd als drager van zijn rasters gebruikt, maar hier zijn de kleuren zelf de structuur geworden. De banen kruisen elkaar op ongelijke afstanden, waardoor het oog een ritme leest dat aan verkeer en muziek doet denken. Voor de definitieve verfhuid gebruikte de schilder gekleurde plakstroken, die hij verschoof tot de verhoudingen klopten.
New York City hoort bij de late werken waarin Mondriaan de strengheid van De Stijl losliet voor een lossere, pulserende ordening, een lijn die doorloopt in de Boogie Woogie-doeken. Na zijn dood in 1944 ging het werk naar zijn erfgenaam Harry Holtzman en vervolgens naar galerist Sidney Janis, die veel van de laatste doeken beheerde. Het kwam in 1984 in het bezit van het Centre Pompidou in Parijs, met steun van de Scaler Foundation, onder inventarisnummer AM 1984-352.
Vandaag hangt het schilderij in het Musee national d'art moderne op de vijfde verdieping van het Centre Pompidou. Bij willem. wordt New York City als kunstreproductie in een beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De Stijl was een Nederlandse beweging die in 1917 rond het gelijknamige tijdschrift ontstond. Zij streefde naar een strenge, universele harmonie. Alleen rechte lijnen, rechte hoeken en de kleuren rood, geel en blauw bleven over, naast zwart, wit en grijs. Elk vlak weegt in evenwicht tegen het andere. De beweging wilde die orde niet tot het schilderij beperken, maar doortrekken naar meubel, huis en stad.
In deze verzameling staan Piet Mondriaan en Theo van Doesburg voor deze abstractie. Mondriaan werkte stap voor stap toe naar zijn ruiten van lijn en kleur. Van Doesburg verspreidde de ideeen door heel Europa en bracht later de diagonaal in het spel. De Stijl is een Nederlandse bijdrage aan de moderne kunst die doorwerkt in kunst, ontwerp en architectuur.
Wie De Stijl herkent, let op de zwarte lijnen, de rechte hoeken en de drie primaire kleuren tegen wit en grijs. De beweging was geen losse groep schilders maar een program dat schilderkunst, meubel en architectuur wilde verenigen. Vanuit Nederland verspreidden de ideeen zich over Europa en zij zijn tot ver buiten Nederland herkenbaar gebleven. Verwant is het suprematisme van Malevitsj uit dezelfde jaren; het verschil is dat het suprematisme de vormen vrij laat zweven en De Stijl ze in een raster van rechte hoeken bindt.
Bron: Kunstmuseum Den Haag.
Meer van Piet Mondriaan
Meer uit De Stijl