Compositie A van Piet Mondriaan verdeelt het vlak met zwarte lijnen in rechthoeken, gevuld met rood, blauw en grijs tegen wit. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Compositie A
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Compositie A (Composition A), 1920
Abstracte compositie · 91,5 × 92 cm (36,0 × 36,2 inch)
De Stijl
Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea, Rome, inv. 5519
Catalogustekst
In de Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea in Rome hangt Compositie A, dat Piet Mondriaan (1872-1944) omstreeks 1923 in Parijs schilderde. Het bijna vierkante doek toont zwarte lijnen die het vlak in ongelijke rechthoeken verdelen. Een enkel veld is rood ingevuld, een ander blauw; de overige vlakken blijven wit en grijs. Het origineel meet ongeveer 90 bij 91 centimeter.
De compositie berust op een evenwicht zonder symmetrie. Mondriaan legde de zwarte lijnen niet als omtrek rond de kleur, maar als een raster dat het hele vlak ordent. De primaire kleuren staan tegenover het niet-kleurige wit en grijs, zodat geen enkel veld het beeld naar zich toe trekt. Dit is de beeldtaal die hij neoplasticisme noemde, in Nederland ook Nieuwe Beelding: enkel horizontaal en verticaal, met de drie primaire kleuren. De toets is vlak gehouden en het penseelspoor bewust weggewerkt.
Binnen het oeuvre hoort Compositie A bij de eerste rijpe neoplastische werken die Mondriaan na zijn terugkeer naar Parijs maakte. In deze jaren maakte hij de lijnen breder en de kleurvelden groter. Het is het enige schilderij van Mondriaan in een Italiaanse openbare collectie; het kwam via New York in de Galleria Nazionale d'Arte Moderna e Contemporanea in Rome terecht. De Italiaanse titel luidt Grande composizione A con nero, rosso, grigio, giallo e blu.
Het werk is vandaag in Rome te zien, waar het de Nederlandse inbreng in de internationale abstractie vertegenwoordigt. Bij willem. wordt Compositie A als kunstdruk in een oplage van honderd genummerde exemplaren uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De Stijl was een Nederlandse beweging die in 1917 rond het gelijknamige tijdschrift ontstond. Zij streefde naar een strenge, universele harmonie. Alleen rechte lijnen, rechte hoeken en de kleuren rood, geel en blauw bleven over, naast zwart, wit en grijs. Elk vlak weegt in evenwicht tegen het andere. De beweging wilde die orde niet tot het schilderij beperken, maar doortrekken naar meubel, huis en stad.
In deze verzameling staan Piet Mondriaan en Theo van Doesburg voor deze abstractie. Mondriaan werkte stap voor stap toe naar zijn ruiten van lijn en kleur. Van Doesburg verspreidde de ideeen door heel Europa en bracht later de diagonaal in het spel. De Stijl is een Nederlandse bijdrage aan de moderne kunst die doorwerkt in kunst, ontwerp en architectuur.
Wie De Stijl herkent, let op de zwarte lijnen, de rechte hoeken en de drie primaire kleuren tegen wit en grijs. De beweging was geen losse groep schilders maar een program dat schilderkunst, meubel en architectuur wilde verenigen. Vanuit Nederland verspreidden de ideeen zich over Europa en zij zijn tot ver buiten Nederland herkenbaar gebleven. Verwant is het suprematisme van Malevitsj uit dezelfde jaren; het verschil is dat het suprematisme de vormen vrij laat zweven en De Stijl ze in een raster van rechte hoeken bindt.
Bron: Kunstmuseum Den Haag.
Meer van Piet Mondriaan
Meer uit De Stijl