Compositie C (nr. III) met rood, geel en blauw is een late, sterk uitgedunde compositie van Piet Mondriaan uit 1935. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Compositie C (nr. III) met rood, geel en blauw
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Compositie C (nr. III) met rood, geel en blauw (Composition C (No. III) with Red, Yellow and Blue), 1935
Abstracte compositie · 56,0 × 55,2 cm (22,0 × 21,7 inch)
De Stijl
Tate Modern (langdurige bruikleen, privécollectie), Londen, inv. L00097
Catalogustekst
In 1935 schilderde Piet Mondriaan in zijn Parijse atelier Compositie C (nr. III) met rood, geel en blauw. Het doek meet 56,2 bij 55,1 centimeter en is bijna vierkant. Een wit vlak beslaat het grootste deel van het oppervlak. Enkele zwarte lijnen verdelen het, en kleine velden rood, geel en blauw liggen tegen de randen. Het midden blijft leeg. Mondriaan werkte hier met minder lijnen dan in veel van zijn vroegere composities.
De compositie leunt op een spaarzaam evenwicht. Mondriaan hield de kleurvelden klein en schoof ze naar de zijkanten, zodat het witte centrum onbezet bleef. Rood, geel en blauw komen elk een keer voor, in verschillende maten. De zwarte lijnen zijn ongelijk verdeeld en lopen niet overal tot aan de rand door. In deze late werken bracht hij het aantal lijnen terug tot enkele, waar eerdere doeken een dichter raster droegen.
Binnen het neoplasticisme staat dit doek voor de ingehouden fase van de jaren dertig, toen Mondriaan nog in Parijs werkte en zijn composities steeds verder uitdunde. Het werk is nooit in openbaar bezit overgegaan. Sinds 1981 is het als langdurig bruikleen ondergebracht bij de Tate, die het in Tate Modern in Londen toont, terwijl het eigendom in een particuliere collectie blijft.
In Tate Modern hangt het tussen ander werk uit de Nederlandse en internationale abstractie van de twintigste eeuw. willem. voert Compositie C (nr. III) met rood, geel en blauw uit als kunstreproductie in een oplage van honderd genummerde exemplaren, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De Stijl was een Nederlandse beweging die in 1917 rond het gelijknamige tijdschrift ontstond. Zij streefde naar een strenge, universele harmonie. Alleen rechte lijnen, rechte hoeken en de kleuren rood, geel en blauw bleven over, naast zwart, wit en grijs. Elk vlak weegt in evenwicht tegen het andere. De beweging wilde die orde niet tot het schilderij beperken, maar doortrekken naar meubel, huis en stad.
In deze verzameling staan Piet Mondriaan en Theo van Doesburg voor deze abstractie. Mondriaan werkte stap voor stap toe naar zijn ruiten van lijn en kleur. Van Doesburg verspreidde de ideeen door heel Europa en bracht later de diagonaal in het spel. De Stijl is een Nederlandse bijdrage aan de moderne kunst die doorwerkt in kunst, ontwerp en architectuur.
Wie De Stijl herkent, let op de zwarte lijnen, de rechte hoeken en de drie primaire kleuren tegen wit en grijs. De beweging was geen losse groep schilders maar een program dat schilderkunst, meubel en architectuur wilde verenigen. Vanuit Nederland verspreidden de ideeen zich over Europa en zij zijn tot ver buiten Nederland herkenbaar gebleven. Verwant is het suprematisme van Malevitsj uit dezelfde jaren; het verschil is dat het suprematisme de vormen vrij laat zweven en De Stijl ze in een raster van rechte hoeken bindt.
Bron: Kunstmuseum Den Haag.
Meer van Piet Mondriaan
Meer uit De Stijl