Zelfportret met vioolspelende dood is het werk waarop Arnold Böcklin zichzelf in 1872 schilderde, met de Dood als vioolspeler achter zich. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst bij je bezorgd.
- Oplage van 100, gesigneerd en genummerdJe nummer staat vast bij bestelling.
- Op aanvraag gedrukt in NederlandPas gedrukt als je het bestelt, met een officieel certificaat.
- Ingelijst bezorgd, thuis of op kantoorDe lijst en de bezorging zitten in de prijs.
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: katoen, mat en zuurvrij. Gedrukt bij een Hahnemühle Platinum Certified Studio in Nederland, gecoat, opgeplakt op dibond en met de hand ingelijst in een smalle, strak zwarte houten lijst, zonder glas. Het papier voldoet aan ISO 9706, de norm voor archiefpapier.
Bezorging
Elk werk wordt ingelijst verpakt in een doos op maat en als vracht bezorgd op het adres dat jij kiest, binnen Nederland. De bezorging zit in de prijs. Binnen twee weken na je bestelling wordt het werk afgeleverd.
Waarom willem.
Wij werken met de beste materialen: papier van Hahnemühle, een strak zwarte houten lijst en maten die bij elk werk kloppen. De druk en de lijst komen van vakpartners in Nederland. Wij kiezen vooraf, zodat jij alleen nog het werk hoeft te kiezen. Een werk van willem. is gemaakt om generaties mee te gaan, niet om een seizoen aan de muur te hangen. Het certificaat dat erbij zit, met hetzelfde nummer als de hologramsticker op de achterzijde, gaat mee als het werk wordt doorgegeven.
Zelfportret met vioolspelende dood (Selbstbildnis mit fiedelndem Tod), 1872
Zelfportret / allegorie · 75 × 61 cm (24,0 × 29,5 in)
Symbolisme
Alte Nationalgalerie, Staatliche Museen zu Berlin, Berlijn, inv. A I 633
Catalogustekst
Arnold Böcklin voltooide Zelfportret met vioolspelende dood in 1872, tijdens zijn jaren in München. Hij bracht de voorstelling in olieverf aan op een formaat van 75 bij 61 cm; het schilderij hangt in de Alte Nationalgalerie in Berlijn. Böcklin toont zichzelf aan het werk, penseel geheven en palet in de hand, terwijl vlak achter hem de Dood opduikt en op een viool met één snaar strijkt. De schilder wendt zijn hoofd naar het geluid, met de ogen gericht op iets buiten het doek.
De compositie schuift de levende schilder en het geraamte dicht op elkaar in een ondiepe, gesloten ruimte. Böcklin licht zijn eigen gezicht en de witte kraag helder uit en houdt de Dood grotendeels in schaduw, zodat de blik eerst bij de schilder aankomt en pas daarna bij de figuur erachter. De donkere, egale achtergrond sluit aan bij de zestiende-eeuwse portrettraditie, waarin een schedel of zandloper de vergankelijkheid binnen het beeld bracht. Van de vier snaren van de viool is er nog één over.
Het werk hoort bij de vroege schilderijen waarmee Böcklin tot de wegbereiders van het symbolisme ging behoren. Waar veel tijdgenoten de zichtbare wereld natrouw weergaven, gaf hij aan het klassieke memento mori de vorm van een persoonlijke ontmoeting. De trekken van het gezicht komen overeen met andere zelfportretten die hij in dezelfde jaren maakte. De dood verschijnt daarbij niet als abstractie, maar als een musicerende gestalte vlak achter de schouder van de schilder.
Sinds 1898 maakt het schilderij deel uit van de Berlijnse collectie, verworven uit de verzameling La Roche-Ringwald in Bazel. Het draagt het inventarisnummer A I 633 en hangt in de Alte Nationalgalerie, waarover meer te vinden is in de collectie van de Alte Nationalgalerie. Bij willem. verschijnt Zelfportret met vioolspelende dood in een oplage van honderd. Elk exemplaar wordt op aanvraag op de wekelijkse drukdag in Nederland gedrukt op Hahnemühle Museum Etching, bij een Hahnemühle Certified Studio. Binnen een week wordt het opgeplakt op dibond en daarna met de hand ingelijst, gesigneerd en genummerd. Binnen twee weken wordt het afgeleverd op het adres dat jij kiest.
Over de stroming
Het symbolisme keerde zich in de late negentiende eeuw van de zichtbare werkelijkheid af en zocht het innerlijke, het droombeeld en de mythe. Figuren staan er voor een idee; lijn en kleur dragen een verborgen betekenis. De sfeer is stil, geladen en vaak raadselachtig. Tegenover het realisme en het impressionisme stelde de stroming de verbeelding en het gevoel.
In deze verzameling staan Odilon Redon, Arnold Bocklin en Jan Toorop voor die verbeelding. Redon bracht dromen en visioenen in zachte kleur en houtskool. Bocklin schilderde geladen, mythische taferelen als Het dodeneiland. Toorop bouwde zijn allegorieen op uit fijne, golvende lijnen vol figuren. Zij schilderden wat niet direct te zien is, en bereidden met hun nadruk op idee en vorm de moderne kunst voor.
Wie het symbolisme herkent, let op de raadselachtige sfeer, de mythische of dromerige onderwerpen en de nadruk op idee boven weergave. De stroming had geen vaste stijl maar een gedeelde houding, verspreid over heel Europa. Haar aandacht voor het innerlijk en de verbeelding bereidde het pad voor de Jugendstil en voor de vrije vorm van de moderne kunst. Verwant is de romantiek van een halve eeuw eerder, die het gevoel ook boven de rede stelde; het verschil is dat de romantiek dat in het landschap zocht en het symbolisme in de figuur en het teken.
Bron: Kroller-Muller Museum.





