Jean-Léon Gérôme

Jean-Léon Gérôme (1824-1904) leerde het vak in het atelier van Paul Delaroche en werd zelf een van de invloedrijkste docenten van de École des Beaux-Arts, waar hij bijna veertig jaar lesgaf. Zijn schilderwijze is glad tot het punt waarop de toets onzichtbaar wordt: geen zichtbare verf, alleen het tafereel.

Hij reisde vanaf 1856 herhaaldelijk naar Egypte, Turkije en het Nabije Oosten, en die reizen leverden het werk op waar hij het bekendst mee werd. Dat werk moet met kennis van zaken bekeken worden. Gérôme bouwde zijn taferelen op uit meegebrachte voorwerpen, schetsen en foto's, en zette ze in composities die aan het Europese publiek een oosterse wereld toonden zoals dat publiek zich die voorstelde. De precisie van het detail maakt niet dat het geheel een waarneming is.

Daarnaast schilderde hij de oudheid, en daar zit zijn scherpste werk. Het laatste gebed van de christelijke martelaren toont een arena vlak voor het onvermijdelijke, met het publiek als een verre grijze massa. Aan het eind van zijn leven verzette hij zich fel tegen de impressionisten, tot en met een poging de staat te bewegen een schenking te weigeren.

Werk van Gérôme hangt onder meer in het Metropolitan Museum of Art in New York, in het Walters Art Museum in Baltimore en in het Chrysler Museum of Art. De collectie van willem. toont beide sporen: de taferelen uit de oudheid en het werk naar zijn reizen. Elk werk is als kunstdruk in een oplage van 100 beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen The Metropolitan Museum of Art, New York.