Baby van Gustav Klimt toont een kind op een wit kussen boven op een piramide van stoffen, een van zijn laatste onvoltooide doeken. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Baby (Wieg)
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Baby (Wieg) (Baby (Wiege)), 1917/1918
Portret · 110,9 × 110,4 cm (43,7 × 43,5 inch)
Jugendstil
National Gallery of Art, Washington D.C., inv. 1978.41.1
Catalogustekst
Boven op een steile piramide van dooreengeworpen dekens en stoffen ligt een baby op een wit kussen, het gezicht naar de toeschouwer gekeerd. Gustav Klimt (1862-1918) schilderde dit vierkante doek in 1917 en 1918 in zijn atelier aan de Feldmühlgasse in Wenen. Het werk meet ongeveer 110,9 bij 110,4 centimeter en is in olieverf op doek uitgevoerd. Het bleef bij zijn dood onvoltooid.
De opbouw is die van een driehoek die bijna het hele vlak vult. De stoffen stapelen zich op tot een berg van roze, blauw, groen en paars, waarin patronen en plooien in elkaar overlopen zonder ruimte te suggereren. Bovenaan, klein en scherp waargenomen, zit het hoofdje van het kind. Alleen dat gezicht is naturalistisch geschilderd; de rest lost op in kleurvlakken. Zo botsen in één beeld het herkenbare en het ornamentele, een spanning die Klimts late werk kenmerkt.
Baby hoort bij de laatste doeken die Klimt maakte, aan het einde van een loopbaan die begon in de academische traditie en uitkwam bij de Wiener Secession. Het werk stond nog onafgewerkt in zijn atelier toen hij in februari 1918 overleed. Via Weense verzamelaars kwam het uiteindelijk bij Otto en Franziska Kallir in New York, die het in 1978 schonken aan de collectie van de National Gallery of Art in Washington, waar het hangt onder inventarisnummer 1978.41.1.
Het schilderij bevindt zich nu in Washington en geldt als een van Klimts meest ingehouden late werken: geen goud, geen allegorie, alleen een kind boven op een wereld van stof. Bij willem. is het als kunstdruk in beperkte oplage te verwerven, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De Jugendstil kwam rond 1900 op in heel Europa, onder namen als art nouveau en Wiener Secession. De stroming maakte van de vloeiende, golvende lijn het hart van het beeld. Planten, haren en ornament kronkelen in sierlijke vormen over het vlak, waarbij kunst en sierkunst in elkaar overlopen. Vorm en versiering wegen er zwaarder dan de diepte, zodat het beeld vlak en decoratief wordt opgebouwd.
In deze verzameling staan Gustav Klimt en Jan Toorop voor de kracht van die lijn. Klimt bouwde zijn figuren en landschappen op uit vlakke, ornamentele patronen, in zijn gouden werken doorweven met bladgoud. Toorop trok fijne, golvende lijnen vol figuren, waarin de sierlijke lijnvoering uit zijn jeugd op Java doorklinkt. De Jugendstil verbond schilderkunst, grafiek en toegepaste kunst en legde de basis voor de moderne vormgeving.
Wie de Jugendstil herkent, let op de zwierige, ononderbroken lijn, op vlakke kleurvelden en op ornament dat uit de natuur is afgeleid. De stijl bloeide in de architectuur, het affiche en het sieraad even sterk als in de schilderkunst. Rond de Eerste Wereldoorlog ebde de mode weg, maar de nadruk op vorm en versiering bleef doorwerken in de latere vormgeving. De symbolisten deelden dezelfde jaren en soms dezelfde kunstenaars, zoals Toorop; het verschil is dat het symbolisme een idee wil verbeelden en de Jugendstil een vorm wil vervolmaken.
Bron: Belvedere, Wenen.


