Dame in het roze toont de zus van Olga Rozanova in een roze japon op een blauwe sofa, geschilderd in haar vroege neoprimitivistische jaren. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Dame in het roze (Portret van Anna Rozanova)
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Dame in het roze (Portret van Anna Rozanova) (Портрет сестры Анны Владимировны Розановой), 1912
Portret · 113 × 139 cm (44,5 × 54,7 in)
Primitivisme
Jekaterinenburgs Kunstmuseum, Jekaterinenburg, inv. 390
Catalogustekst
Olga Rozanova schilderde in 1912 haar zus Anna, in een roze japon met een brede hoed, languit op een blauwe chaise longue. Bloemen en gordijnen vullen de achtergrond van het interieur; de houding is loom, de blik afgewend. Rozanova, geboren in 1886 in Melenki en opgeleid aan kunstscholen in Moskou, was op dat moment nog geen dertig en zocht haar plaats binnen de Russische avant-garde. Het portret hoort tot haar vroege, neoprimitivistische fase, voor zij op abstractie overging.
De schildering is opgebouwd uit brede, egale kleurvlakken met een zware donkere contour, kenmerkend voor het neoprimitivisme dat Russische kunstenaars rond 1910 aan de volkskunst en het Franse fauvisme ontleenden. Het roze van de japon en het blauw van de sofa staan hard tegen elkaar. Rozanova bracht het gezicht en de handen terug tot bijna maskerachtige vormen en hield de ruimte plat, zonder diepteperspectief. De stof en de bloemen zijn tot patroon vereenvoudigd.
In 1912 sloot Rozanova zich aan bij de Soyuz Molodyozhi, de Petersburgse kunstenaarsvereniging die de nieuwe stromingen in Rusland bundelde. Het portret van haar zus is een van de weinige figuratieve werken uit haar korte loopbaan; kort daarna wendde zij zich tot het kubo-futurisme en het suprematisme. Anna Rozanova zou na de vroege dood van de kunstenaar haar nalatenschap beheren. Het doek meet 139 bij 113 centimeter.
Het portret bevindt zich in het Jekaterinenburg Museum voor Beeldende Kunst, dat een collectie Russische avant-garde uit de jaren 1910 tot 1920 bewaart. Het is te vinden in de collectie van het Jekaterinenburg Museum voor Beeldende Kunst. Bij willem. wordt dit werk als kunstdruk in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De naieve kunst, ook wel primitivisme genoemd, werkt buiten de academische regels om. Het beeld is vlak en scherp omlijnd, met een minutieuze aandacht voor elk onderdeel. Perspectief en verhouding volgen niet de leer, maar de eigen logica van de maker. Juist die directheid geeft het werk een heldere, eigen kracht die veel geschoolde kunstenaars is gaan boeien.
In deze verzameling staat Henri Rousseau, autodidact en bijgenaamd Le Douanier, voor deze zelfgekozen eenvoud. Hij schilderde dichte oerwouden en droomtaferelen die hij nooit met eigen ogen zag, maar ontleende aan de Parijse plantentuin, prentenboeken en tijdschriften. Eerst bespot, werd hij later bewonderd door de avant-garde rond Picasso. Zijn werk toonde dat een eigen, ongeschoolde blik tot grote, verbeeldingsrijke kunst kan leiden.
Wie de naieve kunst herkent, let op de vlakke opbouw, de scherpe omtrek en de eigenzinnige, niet-academische verhoudingen. Wat op onvermogen lijkt, is vaak een bewuste, heldere keuze die het beeld zijn eigen bekoring geeft. De waardering die Rousseau ten deel viel, opende de blik van de avant-garde voor volkskunst en voor het werk van ongeschoolde makers. Verwant is het post-impressionisme van Gauguin, dat dezelfde vlakke opbouw zocht; het verschil is dat Gauguin die eenvoud koos na een geschoolde start, en Rousseau haar nooit anders kende.



