De waterlelievijver van Claude Monet toont de boogbrug over zijn vijver in Giverny, in 1899 geschilderd als deel van een reeks van twaalf. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
De waterlelievijver (De Japanse brug)
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
De waterlelievijver (De Japanse brug) (Le Bassin aux nymphéas), 1899
Landschap · 88,3 × 93,1 cm (34,8 × 36,7 inch)
Impressionisme
National Gallery, Londen, inv. NG4240
Catalogustekst
De waterlelievijver (De Japanse brug) toont de vijver in de tuin van Claude Monet in Giverny. Monet schilderde het doek in 1899; het meet 88,3 bij 93,1 cm en hangt in de National Gallery in Londen. Over het water spant een houten brug in Japanse stijl, die hij aan één zijde van de vijver had laten bouwen. Onder de brug drijven waterlelies tussen rechtopstaande rietkragen. Daarboven sluit een wand van dicht groen en treurwilgen het beeld af.
De compositie is bijna vierkant, 88,3 bij 93,1 centimeter. Monet schilderde de brug frontaal en plaatste haar hoog in het beeld, zodat het wateroppervlak het grootste deel van het doek beslaat. Op dat water liggen weerspiegelingen van het gebladerte in korte toetsen groen, blauw en roze. Er is geen lucht en geen horizon; de reflecties dragen evenveel gewicht als de bladeren die ze weerkaatsen.
Het doek behoort tot een reeks van twaalf zichten op de vijver en de brug die Monet in december 1900 bij galerie Durand-Ruel in Parijs toonde. Die serie ging vooraf aan de latere, bredere schilderijen van de Japanse brug uit 1918 tot 1924, waarop de vorm van de brug nauwelijks nog te herkennen is. De vijver werd het motief dat Monet de laatste twee decennia van zijn leven bezighield en dat als de Nymphéas bekend zou worden.
Sinds 1927 maakt het schilderij deel uit van de collectie van de National Gallery in Londen, onder inventarisnummer NG4240. Binnen het impressionisme markeert het de overgang van Monets landschappen naar de vijver als enig onderwerp. Bij willem. wordt het als kunstdruk in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het impressionisme kwam op in het Parijs van de jaren zeventig van de negentiende eeuw en legde het vluchtige licht van een moment vast. De schilders werkten buiten, met losse toetsen en heldere, ongemengde kleur. Schaduwen zijn er niet zwart, maar gekleurd. Niet het onderwerp maar de waarneming van licht en atmosfeer stond voorop, wat destijds als schokkend onaf werd ervaren.
In deze verzameling staan Claude Monet en Camille Pissarro voor deze omslag in het kijken. Monet schilderde hetzelfde tafereel keer op keer, bij wisselend licht en weer. Pissarro bracht het land en de stad in beeld met een rustige, gelijkmatige toets. Zij schilderden de wereld zoals het oog haar op dat moment ving, en zetten daarmee de deur open naar de moderne kunst.
Wie het impressionisme herkent, let op de losse, zichtbare toets, de heldere kleur en de gekleurde schaduw. De schilders werkten vaak buiten en in reeksen, om hetzelfde tafereel bij wisselend licht vast te leggen. Wat eerst als onaf werd afgewezen, groeide uit tot een breed gewaardeerde stroming en tot het begin van de moderne schilderkunst. Wat erop volgde staat onder het post-impressionisme; het verschil met het latere expressionisme is dat de impressionist schildert wat het oog ziet en de expressionist wat het gevoel ermee doet.
Meer van Claude Monet
Meer uit Impressionisme
