Waterlelies van Claude Monet uit 1906 toont uitsluitend de vijver in Giverny, drijvende bloemen op een watervlak dat tot aan de rand doorloopt. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst bij je bezorgd.
- Oplage van 100, gesigneerd en genummerdJe nummer staat vast bij bestelling.
- Op aanvraag gedrukt in NederlandPas gedrukt als je het bestelt, met een officieel certificaat.
- Ingelijst bezorgd, thuis of op kantoorDe lijst en de bezorging zitten in de prijs.
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: katoen, mat en zuurvrij. Gedrukt bij een Hahnemühle Platinum Certified Studio in Nederland, gecoat, opgeplakt op dibond en met de hand ingelijst in een smalle, strak zwarte houten lijst, zonder glas. Het papier voldoet aan ISO 9706, de norm voor archiefpapier.
Bezorging
Elk werk wordt ingelijst verpakt in een doos op maat en als vracht bezorgd op het adres dat jij kiest, binnen Nederland. De bezorging zit in de prijs. Binnen twee weken na je bestelling wordt het werk afgeleverd.
Waarom willem.
Wij werken met de beste materialen: papier van Hahnemühle, een strak zwarte houten lijst en maten die bij elk werk kloppen. De druk en de lijst komen van vakpartners in Nederland. Wij kiezen vooraf, zodat jij alleen nog het werk hoeft te kiezen. Een werk van willem. is gemaakt om generaties mee te gaan, niet om een seizoen aan de muur te hangen. Het certificaat dat erbij zit, met hetzelfde nummer als de hologramsticker op de achterzijde, gaat mee als het werk wordt doorgegeven.
Waterlelies (1906) (Nymphéas), 1906
Landschap · 89,9 × 94,1 cm (35,4 × 37,1 inch)
Impressionisme
Art Institute of Chicago, Chicago, inv. 1933.1157
Catalogustekst
Op het doek Waterlelies is enkel water te zien. Claude Monet schilderde dit tafereel in 1906 naar de waterlelievijver in zijn tuin in Giverny, in olieverf op doek, 89,9 bij 94,1 cm. Het werk hangt in het Art Institute of Chicago. Waterlelies en hun spiegeling drijven op het oppervlak van een vijver, zonder horizon en zonder oever om het beeld te begrenzen. Tussen de bladeren tekent zich de weerkaatsing van de lucht af, zodat boven en onder in één vlak samenvallen.
Het weglaten van de horizon is het kenmerkende compositieprincipe van dit werk. Doordat lucht en oever ontbreken, kantelt het beeldvlak: de kijker ziet tegelijk neer op het water en de wolken die erin weerspiegelen. De lelies liggen als heldere accenten op een grond van blauw, groen en roze, opgebouwd uit losse, korte toetsen. Dunne, doorschijnende lagen wisselen af met dichtere toetsen, waardoor het water diepte krijgt. Monet benutte nieuw beschikbare pigmenten om de wisseling van licht op het oppervlak vast te leggen.
De vijverstukken uit deze jaren vormen de aanloop naar Monets monumentale Nymphéas-panelen, die later in de Parijse Orangerie werden ondergebracht. Binnen het Impressionisme staat het werk voor de overgang van het geschilderde landschap naar het water als enig motief. Martin A. Ryerson verwierf het doek in 1914; na zijn dood ging het in 1933 met zijn nalatenschap over naar de collectie van het Art Institute of Chicago.
Vandaag hangt het schilderij in Chicago onder inventarisnummer 1933.1157. Bij willem. verschijnt Waterlelies (1906) in een oplage van honderd. Elk exemplaar wordt op aanvraag op de wekelijkse drukdag in Nederland gedrukt op Hahnemühle Museum Etching, bij een Hahnemühle Certified Studio. Binnen een week wordt het opgeplakt op dibond en daarna met de hand ingelijst, gesigneerd en genummerd. Binnen twee weken wordt het afgeleverd op het adres dat jij kiest.
Over de stroming
Het impressionisme kwam op in het Parijs van de jaren zeventig van de negentiende eeuw en legde het vluchtige licht van een moment vast. De schilders werkten buiten, met losse toetsen en heldere, ongemengde kleur. Schaduwen zijn er niet zwart, maar gekleurd. Niet het onderwerp maar de waarneming van licht en atmosfeer stond voorop, wat destijds als schokkend onaf werd ervaren.
In deze verzameling staan Claude Monet en Camille Pissarro voor deze omslag in het kijken. Monet schilderde hetzelfde tafereel keer op keer, bij wisselend licht en weer. Pissarro bracht het land en de stad in beeld met een rustige, gelijkmatige toets. Zij schilderden de wereld zoals het oog haar op dat moment ving, en zetten daarmee de deur open naar de moderne kunst.
Wie het impressionisme herkent, let op de losse, zichtbare toets, de heldere kleur en de gekleurde schaduw. De schilders werkten vaak buiten en in reeksen, om hetzelfde tafereel bij wisselend licht vast te leggen. Wat eerst als onaf werd afgewezen, groeide uit tot een breed gewaardeerde stroming en tot het begin van de moderne schilderkunst. Wat erop volgde staat onder het post-impressionisme; het verschil met het latere expressionisme is dat de impressionist schildert wat het oog ziet en de expressionist wat het gevoel ermee doet.





