Waterlelies van Claude Monet uit 1906 toont uitsluitend de vijver in Giverny, drijvende bloemen op een watervlak dat tot aan de rand doorloopt. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Waterlelies (1906)
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Waterlelies (1906) (Nymphéas), 1906
Landschap · 89,9 × 94,1 cm (35,4 × 37,1 inch)
Impressionisme
Art Institute of Chicago, Chicago, inv. 1933.1157
Catalogustekst
Op het doek Waterlelies is enkel water te zien. Claude Monet schilderde dit tafereel in 1906 naar de waterlelievijver in zijn tuin in Giverny, in olieverf op doek, 89,9 bij 94,1 cm. Het werk hangt in het Art Institute of Chicago. Waterlelies en hun spiegeling drijven op het oppervlak van een vijver, zonder horizon en zonder oever om het beeld te begrenzen. Tussen de bladeren tekent zich de weerkaatsing van de lucht af, zodat boven en onder in één vlak samenvallen.
Het weglaten van de horizon is het kenmerkende compositieprincipe van dit werk. Doordat lucht en oever ontbreken, kantelt het beeldvlak: de kijker ziet tegelijk neer op het water en de wolken die erin weerspiegelen. De lelies liggen als heldere accenten op een grond van blauw, groen en roze, opgebouwd uit losse, korte toetsen. Dunne, doorschijnende lagen wisselen af met dichtere toetsen, waardoor het water diepte krijgt. Monet benutte nieuw beschikbare pigmenten om de wisseling van licht op het oppervlak vast te leggen.
De vijverstukken uit deze jaren vormen de aanloop naar Monets monumentale Nymphéas-panelen, die later in de Parijse Orangerie werden ondergebracht. Binnen het Impressionisme staat het werk voor de overgang van het geschilderde landschap naar het water als enig motief. Martin A. Ryerson verwierf het doek in 1914; na zijn dood ging het in 1933 met zijn nalatenschap over naar de collectie van het Art Institute of Chicago.
Vandaag hangt het schilderij in Chicago onder inventarisnummer 1933.1157. Bij willem. is het te verwerven als kunstdruk in een beperkte oplage, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het impressionisme kwam op in het Parijs van de jaren zeventig van de negentiende eeuw en legde het vluchtige licht van een moment vast. De schilders werkten buiten, met losse toetsen en heldere, ongemengde kleur. Schaduwen zijn er niet zwart, maar gekleurd. Niet het onderwerp maar de waarneming van licht en atmosfeer stond voorop, wat destijds als schokkend onaf werd ervaren.
In deze verzameling staan Claude Monet en Camille Pissarro voor deze omslag in het kijken. Monet schilderde hetzelfde tafereel keer op keer, bij wisselend licht en weer. Pissarro bracht het land en de stad in beeld met een rustige, gelijkmatige toets. Zij schilderden de wereld zoals het oog haar op dat moment ving, en zetten daarmee de deur open naar de moderne kunst.
Wie het impressionisme herkent, let op de losse, zichtbare toets, de heldere kleur en de gekleurde schaduw. De schilders werkten vaak buiten en in reeksen, om hetzelfde tafereel bij wisselend licht vast te leggen. Wat eerst als onaf werd afgewezen, groeide uit tot een breed gewaardeerde stroming en tot het begin van de moderne schilderkunst. Wat erop volgde staat onder het post-impressionisme; het verschil met het latere expressionisme is dat de impressionist schildert wat het oog ziet en de expressionist wat het gevoel ermee doet.
Meer van Claude Monet
Meer uit Impressionisme