Rijp (Gelée blanche) van Camille Pissarro is een winterlandschap uit 1873 dat op de eerste impressionistententoonstelling van 1874 hing. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Rijp
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Rijp (Gelée blanche, jeune paysanne faisant du feu), 1873
Landschap · 65 × 93 cm (25,6 × 36,6 inch)
Impressionisme
Musée d'Orsay, Parijs, inv. RF 1972 27
Catalogustekst
Witte ochtendrijp ligt over een omgeploegd boerenveld, in een landschap dat Camille Pissarro (1830-1903) in 1873 bij Pontoise schilderde. Rijp (Gelée blanche) meet 65 bij 93 centimeter, olieverf op doek. Een figuur met een takkenbos op de rug loopt over een landweg die schuin het beeld in trekt. De lucht is bleek, de grond koud, de schaduwen van de bomen vallen lang over de voren.
De lange schaduwen doorsnijden het veld diagonaal, terwijl geen enkele boom binnen het beeld staat die ze werpt. Pissarro bouwt het landschap op uit korte, losse toetsen in okers, roze en grijsblauw, zonder de contouren vast te leggen. Het ochtendlicht ligt in vlekken over de aarde en verzacht de scheiding tussen veld en lucht. De onregelmatige verfhuid volgt de rijp die de akker bedekt, niet de lijnen van het terrein.
Rijp hing in 1874 op de eerste tentoonstelling van de impressionisten in Parijs, waar Pissarro vijf werken toonde. De criticus Louis Leroy vergeleek de voren van dit veldgezicht spottend met krabbels op een vuil doek, een reactie die tekenend was voor de ontvangst van de groep. De zanger Jean-Baptiste Faure verwierf het doek datzelfde jaar; via Paul Durand-Ruel en de galerie Georges Petit kwam het later in andere handen. Het werk staat aan het begin van de reeks winterlandschappen rond Pontoise die Pissarro in de jaren zeventig schilderde.
Vandaag hangt Rijp in het Musée d'Orsay in Parijs, dat het werk sinds 1986 beheert nadat het in 1972 in de Franse collecties was opgenomen, onder inventarisnummer RF 1972 27. De herkomst en opbouw zijn te volgen via Musée d'Orsay. Bij willem. wordt het als kunstreproductie in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het impressionisme kwam op in het Parijs van de jaren zeventig van de negentiende eeuw en legde het vluchtige licht van een moment vast. De schilders werkten buiten, met losse toetsen en heldere, ongemengde kleur. Schaduwen zijn er niet zwart, maar gekleurd. Niet het onderwerp maar de waarneming van licht en atmosfeer stond voorop, wat destijds als schokkend onaf werd ervaren.
In deze verzameling staan Claude Monet en Camille Pissarro voor deze omslag in het kijken. Monet schilderde hetzelfde tafereel keer op keer, bij wisselend licht en weer. Pissarro bracht het land en de stad in beeld met een rustige, gelijkmatige toets. Zij schilderden de wereld zoals het oog haar op dat moment ving, en zetten daarmee de deur open naar de moderne kunst.
Wie het impressionisme herkent, let op de losse, zichtbare toets, de heldere kleur en de gekleurde schaduw. De schilders werkten vaak buiten en in reeksen, om hetzelfde tafereel bij wisselend licht vast te leggen. Wat eerst als onaf werd afgewezen, groeide uit tot een breed gewaardeerde stroming en tot het begin van de moderne schilderkunst. Wat erop volgde staat onder het post-impressionisme; het verschil met het latere expressionisme is dat de impressionist schildert wat het oog ziet en de expressionist wat het gevoel ermee doet.
Meer van Camille Pissarro
Meer uit Impressionisme
