Jacob Abraham Camille Pissarro

Camille Pissarro (1830-1903) is de enige schilder die aan alle acht impressionistische tentoonstellingen meedeed, van 1874 tot 1886. Hij werd geboren op Sint-Thomas in de Caribische Antillen, kwam in 1855 naar Parijs en leerde daar bij de Académie Suisse en van Camille Corot hoe een landschap in de openlucht wordt opgezet.

Zijn onderwerp was lange tijd het land rond Pontoise: akkers, boomgaarden, een weg met karrensporen, boerderijen op een helling. Geen ansichtkaartlandschap maar bewerkte grond, met de mensen die er werken erin. Rijp uit 1873 werd om precies die reden weggehoond; een criticus zag er niet meer in dan voren in een ploegveld, en vroeg zich af waar het schilderij eigenlijk over ging.

Twee dingen onderscheiden hem van de andere impressionisten. Hij liet zich op zijn zestigste door de veel jongere Georges Seurat overhalen tot het pointillisme, en werkte enkele jaren in stippen zuivere kleur voor hij die weg weer verliet. En hij gaf les: Gauguin en Cézanne stonden bij hem in de leer, en beiden noemden hem later hun leermeester. In zijn laatste jaren, toen zijn ogen een chronische infectie hadden en buiten werken pijnlijk werd, schilderde hij Parijse boulevards vanachter hotelramen.

Werk van Pissarro hangt onder meer in de National Gallery in Londen, in het Musée d'Orsay, het Metropolitan Museum of Art en de Hermitage. De collectie van willem. volgt die twee sporen: het land rond Pontoise en Éragny, en de boulevards bij avond en middagzon. Elk werk is als kunstdruk in een oplage van 100 beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen The National Gallery, Londen.