Eugène Henri Paul Gauguin

Paul Gauguin (1848-1903) begon te schilderen naast een baan als beursmakelaar in Parijs. Toen de beurs in 1882 instortte, koos hij voor het schilderen alleen. Hij had geen academische opleiding; Camille Pissarro nam hem onder zijn hoede en liet hem in de openlucht werken. Van dat impressionistische begin bleef binnen tien jaar weinig over.

De omslag kwam in Bretagne. In Pont-Aven ging Gauguin het schilderij opvatten als een vlak, niet als een venster: grote velden onvermengde kleur, omsloten door een donkere contour, zonder schaduw die diepte suggereert. Kleur hoefde bij hem niet te kloppen met wat het oog ziet. Wat hij zocht was een beeld dat op een gedachte leek in plaats van op een waarneming, en daarmee staat hij aan het begin van het symbolisme in de schilderkunst.

In 1891 vertrok hij naar Tahiti en later naar de Marquesaseilanden, waar hij tot zijn dood bleef. De doeken uit die jaren tonen een wereld die hij deels aantrof en deels samenstelde uit reisverslagen, foto's en herinneringen. Dat gegeven hoort bij het werk: het is geen verslag maar een constructie. Tussen Bretagne en Tahiti lag nog een winter in Arles, waar hij twee maanden met Vincent van Gogh in het Gele Huis woonde.

Werk van Gauguin hangt onder meer in de National Gallery of Art in Washington, in het Musée d'Orsay en in het Van Gogh Museum. De collectie van willem. volgt de weg die hij aflegde: de vroege landschappen uit Frankrijk, het werk uit Pont-Aven waarin de kleur losbreekt, en de doeken uit de Stille Zuidzee. Elk werk is als kunstdruk in een oplage van 100 beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen National Gallery of Art, Washington.