Zonnebloemen van Paul Gauguin ontstond in 1901 op de Marquesaseilanden, een verwijzing naar de zonnebloemen van Vincent van Gogh. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Zonnebloemen op een fauteuil
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Zonnebloemen op een fauteuil (Nature morte avec des tournesols sur un fauteuil), 1901
stilleven · 73 × 92 cm (28,7 × 36,2 in)
Post-Impressionisme
Hermitage Museum, Sint-Petersburg, inv. ГЭ-6516
Catalogustekst
Op Tahiti schilderde Paul Gauguin in 1901 Zonnebloemen op een fauteuil, een stilleven van 73 bij 92 cm. Het origineel hangt in de Hermitage in Sint-Petersburg. De bloemen liggen op een rieten fauteuil bij een open venster; in dat venster verschijnt een gezicht dat naar buiten kijkt. Gauguin had de zaden uit Frankrijk laten komen en kweekte de zonnebloemen zelf op, ver van het klimaat waarin ze van nature groeien.
Het doek meet 73 bij 92 centimeter en is in brede, platte kleurvlakken opgezet. De gele bloemkoppen staan tegen een donker gehouden achtergrond, waardoor ze naar voren komen. In het venster achter de bloemen verschijnt een gezicht dat de huiselijke voorstelling iets onrustigs geeft. Gauguin werkte met een rustige, egale toets en trok om elke vorm een donkere omtreklijn, een aanpak die hij jaren eerder in Bretagne had ontwikkeld.
De zonnebloem was een ongewoon motief voor Gauguin, die op Tahiti en de Marquesaseilanden vooral figuren en landschappen schilderde. De bloemen verwijzen naar Vincent van Gogh, met wie hij in 1888 enkele maanden in Arles samenwoonde en werkte. Van Gogh schilderde daar zijn reeks zonnebloemen; de samenwerking eindigde met een breuk tussen de twee mannen. Dertien jaar later, aan het andere eind van de wereld, keerde Gauguin naar hetzelfde motief terug. Het werk hoort tot het post-impressionisme en tot de laatste dingen die hij maakte, twee jaar voor zijn dood in 1903.
Het schilderij bevindt zich in de Hermitage, Sint-Petersburg. Bij willem. wordt het als kunstdruk in een beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het post-impressionisme bouwde in de late negentiende eeuw voort op het impressionisme, maar zocht meer structuur en zeggingskracht. Kleur werd zelfstandig ingezet, los van de natuurlijke tint, de toets nadrukkelijk en de vorm vereenvoudigd. Gevoel en idee wogen weer volop mee. De schilders wilden niet langer alleen het licht van een moment vangen, maar het beeld een eigen, blijvende opbouw geven.
In deze verzameling staan Vincent van Gogh en Paul Gauguin voor die stap. Van Gogh bracht de verf in dikke, wervelende streken aan en liet de kleur het gevoel dragen. Gauguin werkte in grote, vlakke kleurvlakken en zocht een eenvoudiger, symbolische vorm. Hun werk vormde de brug tussen het impressionisme en de moderne kunst en inspireerde de expressionisten en de fauves die na hen kwamen.
Wie het post-impressionisme herkent, let op de zelfstandige, vaak onnatuurlijke kleur, de nadrukkelijke toets en de vereenvoudigde, stevige vorm. De term bundelt kunstenaars die ieder een eigen weg gingen, maar de waarneming achter zich lieten om het beeld op te bouwen. Hun vondsten vormden het vertrekpunt voor vrijwel alle stromingen van de vroege twintigste eeuw. Het verschil met het impressionisme is de rol van de waarneming: die blijft het vertrekpunt, maar is niet langer het doel.
Bron: Van Gogh Museum, Amsterdam.
Meer van Paul Gauguin
Meer uit Post-Impressionisme
