Fatata te Miti (Aan zee) van Paul Gauguin toont twee Tahitiaanse vrouwen die zich aan het strand ontkleden om te zwemmen. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Fatata te Miti (Aan zee)
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Fatata te Miti (Aan zee) (Fatata te Miti), 1892
genrescène / landschap · 67,9 × 91,5 cm (26,7 × 36,0 in)
Post-Impressionisme
National Gallery of Art, Washington D.C., inv. 1963.10.149
Catalogustekst
Twee Tahitiaanse vrouwen staan aan de vloedlijn en ontkleden zich voor een duik in de branding. Fatata te Miti, in het Nederlands Aan zee, ontstond in 1892, tijdens het eerste jaar dat Paul Gauguin (1848-1903) op Tahiti doorbracht. Achter de figuren breekt de zee in banen van blauw, groen en violet, en op de voorgrond kruist een gebogen boomstam het beeld en scheidt het strand van het water.
De compositie is opgebouwd uit vlakke kleurvelden met weinig diepte. Gauguin zette felle, tegen elkaar geplaatste tinten naast elkaar: roze en oranje in het zand, donkerblauw en smaragd in de golven, en omlijnde de vormen met een donkere contour. De golvende boomstam en het bloempatroon op de grond verdelen het oppervlak in ritmische zones. Het ondiepe perspectief volgt de Japanse houtsneden die Gauguin in deze jaren verzamelde.
Het werk hoort bij Gauguins eerste Tahitiaanse periode, die liep van 1891 tot 1893. In die maanden liet hij het impressionisme los dat hij in Frankrijk had beoefend en ontwikkelde hij de vlakke, kleurrijke beeldtaal waarmee het post-impressionisme zich van de natuurgetrouwe weergave losmaakte. Het motief van badende figuren aan de kust keert in meerdere doeken uit deze periode terug.
Aan zee wordt bewaard in de National Gallery of Art, Washington, die het werk in 1963 uit de nalatenschap van de Amerikaanse verzamelaar Chester Dale ontving; het draagt inventarisnummer 1963.10.149 en meet 67,9 bij 91,5 centimeter. Bij willem. wordt het als kunstdruk in een oplage van honderd genummerde exemplaren op aanvraag in het eigen atelier in Nederland gedrukt en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het post-impressionisme bouwde in de late negentiende eeuw voort op het impressionisme, maar zocht meer structuur en zeggingskracht. Kleur werd zelfstandig ingezet, los van de natuurlijke tint, de toets nadrukkelijk en de vorm vereenvoudigd. Gevoel en idee wogen weer volop mee. De schilders wilden niet langer alleen het licht van een moment vangen, maar het beeld een eigen, blijvende opbouw geven.
In deze verzameling staan Vincent van Gogh en Paul Gauguin voor die stap. Van Gogh bracht de verf in dikke, wervelende streken aan en liet de kleur het gevoel dragen. Gauguin werkte in grote, vlakke kleurvlakken en zocht een eenvoudiger, symbolische vorm. Hun werk vormde de brug tussen het impressionisme en de moderne kunst en inspireerde de expressionisten en de fauves die na hen kwamen.
Wie het post-impressionisme herkent, let op de zelfstandige, vaak onnatuurlijke kleur, de nadrukkelijke toets en de vereenvoudigde, stevige vorm. De term bundelt kunstenaars die ieder een eigen weg gingen, maar de waarneming achter zich lieten om het beeld op te bouwen. Hun vondsten vormden het vertrekpunt voor vrijwel alle stromingen van de vroege twintigste eeuw. Het verschil met het impressionisme is de rol van de waarneming: die blijft het vertrekpunt, maar is niet langer het doel.
Bron: Van Gogh Museum, Amsterdam.
Meer van Paul Gauguin
Meer uit Post-Impressionisme
