Zonnebloemen van Vincent van Gogh toont vijftien bloemen in een gele vaas, geschilderd in Arles als versiering voor de kamer van Paul Gauguin. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Vaas met vijftien zonnebloemen
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Vaas met vijftien zonnebloemen (Tournesols), 1889
stilleven · 95 × 73 cm (37,4 × 28,7 in)
Post-Impressionisme
Van Gogh Museum, Amsterdam, inv. s0031V1962
Catalogustekst
Als herhaling van zijn eigen zonnebloemen uit Londen schilderde Vincent van Gogh in het voorjaar van 1889 in Arles Vaas met vijftien zonnebloemen. Het doek meet 95 bij 73 cm en hangt in het Van Gogh Museum in Amsterdam. Vijftien zonnebloemen staan in een gele aardewerken vaas tegen een gele achtergrond. De bloemen verkeren in alle stadia tegelijk: sommige nog vol en ronde harten, andere uitgebloeid en verdroogd tot een krans van gerafelde zaadhoofden. Hij vond de eerdere zonnebloemen te goed om als eenmalig werk te laten staan.
Van Gogh bouwde het beeld bijna volledig uit geel op. Hij zette botergeel, oker en oranjebruin tegen elkaar en liet de contouren van vaas en tafel niet door schaduw maar door een dunne lijn ontstaan. De verf ligt dik en in korte streken, vooral in de zaadhoofden, waar hij de structuur van de bloem met de kwaststeel en de volle kwast tegelijk opbouwde. Zijn handtekening, Vincent, staat op de vaas. De reeks was bedoeld als versiering voor de kamer die hij in het gele huis had ingericht voor de komst van Paul Gauguin; geel was voor Van Gogh de kleur van vriendschap en van het zuiden.
Binnen het post-impressionisme staan de zonnebloemen bekend als het motief waarmee Van Gogh zich het duidelijkst van andere schilders onderscheidde. Dit exemplaar met vijftien bloemen is de tegenhanger van de versie met twaalf zonnebloemen die in de Neue Pinakothek in München hangt. Het werk kwam via de nalatenschap van de familie in beheer van de stichting die de collectie van het Van Gogh Museum vormt, waar het sinds de opening in 1973 wordt getoond.
Het schilderij bevindt zich vandaag in het Van Gogh Museum in Amsterdam en behoort tot de bekendste werken van de schilder. Bij willem. wordt het als kunstreproductie in een beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het post-impressionisme bouwde in de late negentiende eeuw voort op het impressionisme, maar zocht meer structuur en zeggingskracht. Kleur werd zelfstandig ingezet, los van de natuurlijke tint, de toets nadrukkelijk en de vorm vereenvoudigd. Gevoel en idee wogen weer volop mee. De schilders wilden niet langer alleen het licht van een moment vangen, maar het beeld een eigen, blijvende opbouw geven.
In deze verzameling staan Vincent van Gogh en Paul Gauguin voor die stap. Van Gogh bracht de verf in dikke, wervelende streken aan en liet de kleur het gevoel dragen. Gauguin werkte in grote, vlakke kleurvlakken en zocht een eenvoudiger, symbolische vorm. Hun werk vormde de brug tussen het impressionisme en de moderne kunst en inspireerde de expressionisten en de fauves die na hen kwamen.
Wie het post-impressionisme herkent, let op de zelfstandige, vaak onnatuurlijke kleur, de nadrukkelijke toets en de vereenvoudigde, stevige vorm. De term bundelt kunstenaars die ieder een eigen weg gingen, maar de waarneming achter zich lieten om het beeld op te bouwen. Hun vondsten vormden het vertrekpunt voor vrijwel alle stromingen van de vroege twintigste eeuw. Het verschil met het impressionisme is de rol van de waarneming: die blijft het vertrekpunt, maar is niet langer het doel.
Bron: Van Gogh Museum, Amsterdam.
Meer van Vincent van Gogh
Meer uit Post-Impressionisme