De vruchtenpluk, ofwel Bij de mango's van Paul Gauguin toont vrouwen die op Martinique de vruchten plukken, geschilderd in 1887. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
De vruchtenpluk
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
De vruchtenpluk (La Cueillette des fruits), 1887
genrescène · 89 × 116 cm (35,0 × 45,7 in)
Post-Impressionisme
Van Gogh Museum, Amsterdam, inv. s0221V1962
Catalogustekst
Op het Caribische eiland Martinique schilderde Paul Gauguin in 1887 een groep vrouwen die mango's plukken en de vruchten in doeken naar het dal dragen. De vruchtenpluk, ofwel Bij de mango's, brengt hun gebogen houdingen en de zware bladerkronen samen in een warme, gelaagde compositie. Gauguin verbleef dat jaar met de schilder Charles Laval enkele maanden op het eiland, waar het felle licht en de weelderige begroeiing zijn palet openbraken.
De compositie is opgebouwd uit brede kleurvlakken en een hoge horizon, zodat de figuren dicht bij de kijker blijven. Gauguin zette het gebladerte in diepe groenen en okers neer, met accenten van rood en oranje voor de rijpe vruchten. De verfhuid is dun en tegelijk zorgvuldig geordend, met een ornamenteel ritme dat vooruitwijst naar zijn latere werk. De lichttoets verraadt nog het impressionisme, terwijl de vaste omtrekken en de vlakke ordening al de post-impressionistische richting tonen die hij insloeg.
Binnen Gauguins loopbaan markeert dit werk de Martinique-maanden waarin hij zich losmaakte van de zuivere natuurwaarneming. Kort na terugkomst in Parijs raakten Theo en Vincent van Gogh onder de indruk van de doeken die hij op het eiland had gemaakt; zij verwierven dit schilderij, en langs die weg kwam het uiteindelijk in de collectie van het Van Gogh Museum in Amsterdam. Theo van Gogh zou daarna Gauguins vaste kunsthandelaar worden.
Het schilderij meet 89 bij 116 centimeter en hangt vandaag in Amsterdam, waar het geldt als een sleutelstuk uit Gauguins jaren voor Tahiti. Bij willem. is het werk verkrijgbaar als kunstreproductie in een beperkte oplage, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het post-impressionisme bouwde in de late negentiende eeuw voort op het impressionisme, maar zocht meer structuur en zeggingskracht. Kleur werd zelfstandig ingezet, los van de natuurlijke tint, de toets nadrukkelijk en de vorm vereenvoudigd. Gevoel en idee wogen weer volop mee. De schilders wilden niet langer alleen het licht van een moment vangen, maar het beeld een eigen, blijvende opbouw geven.
In deze verzameling staan Vincent van Gogh en Paul Gauguin voor die stap. Van Gogh bracht de verf in dikke, wervelende streken aan en liet de kleur het gevoel dragen. Gauguin werkte in grote, vlakke kleurvlakken en zocht een eenvoudiger, symbolische vorm. Hun werk vormde de brug tussen het impressionisme en de moderne kunst en inspireerde de expressionisten en de fauves die na hen kwamen.
Wie het post-impressionisme herkent, let op de zelfstandige, vaak onnatuurlijke kleur, de nadrukkelijke toets en de vereenvoudigde, stevige vorm. De term bundelt kunstenaars die ieder een eigen weg gingen, maar de waarneming achter zich lieten om het beeld op te bouwen. Hun vondsten vormden het vertrekpunt voor vrijwel alle stromingen van de vroege twintigste eeuw. Het verschil met het impressionisme is de rol van de waarneming: die blijft het vertrekpunt, maar is niet langer het doel.
Bron: Van Gogh Museum, Amsterdam.
Meer van Paul Gauguin
Meer uit Post-Impressionisme
