De siësta van Van Gogh is een vrije kleurkopie naar Jean-François Millet: een boerenpaar rust in de schaduw van een hooiberg. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
De siësta (naar Millet)
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
De siësta (naar Millet) (La Méridienne (d'après Millet)), 1889–1890
genrestuk · 73 × 91 cm (28,7 × 35,8 in)
Post-Impressionisme
Musée d'Orsay, Parijs, inv. RF 1952 17
Catalogustekst
De siësta toont een boerenpaar dat de middaghitte doorbrengt in de schaduw van een hooiberg. Man en vrouw liggen op hun rug in het gemaaide koren, de klompen uitgetrokken, twee sikkels binnen handbereik. Op de voorgrond ligt het gereedschap stil, in de verte wacht een ossenkar. Van Gogh schilderde het tafereel in de winter van 1889 op 1890, tijdens zijn verblijf in de inrichting bij Saint-Rémy.
De compositie is niet van Van Gogh zelf. Hij nam haar over van een prent naar Jean-François Millet, uit de reeks De vier uren van de dag, en volgde die tot in de details van de voorgrond. Zelf noemde hij zulke werken vertalingen: waar Millet in zwart-wit had gewerkt, bracht hij de scène over in kleur. De opbouw steunt op complementaire paren, blauwviolet tegen geeloranje, met de gele hooiberg als warm middelpunt. De toets is breed en golvend, de verf in evenwijdige banen aangebracht.
In Saint-Rémy maakte Van Gogh een hele reeks kopieën naar Millet, van wie hij prenten en fotoreproducties bezat en die hij als leermeester bleef zien. Omdat hij de originelen niet in handen had, werkte hij naar zwart-witbeelden en koos de kleuren zelf. Die aanpak plaatst het werk midden in het Post-Impressionisme, waarin kleur en toets losser komen te staan van de nauwkeurige weergave. Het doek stuurde hij naar zijn broer Theo in Parijs.
Vandaag hangt De siësta in de collectie van het Musée d'Orsay in Parijs. Bij willem. wordt het werk uitgevoerd als kunstreproductie in een beperkte oplage, op aanvraag gedrukt in ons eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het post-impressionisme bouwde in de late negentiende eeuw voort op het impressionisme, maar zocht meer structuur en zeggingskracht. Kleur werd zelfstandig ingezet, los van de natuurlijke tint, de toets nadrukkelijk en de vorm vereenvoudigd. Gevoel en idee wogen weer volop mee. De schilders wilden niet langer alleen het licht van een moment vangen, maar het beeld een eigen, blijvende opbouw geven.
In deze verzameling staan Vincent van Gogh en Paul Gauguin voor die stap. Van Gogh bracht de verf in dikke, wervelende streken aan en liet de kleur het gevoel dragen. Gauguin werkte in grote, vlakke kleurvlakken en zocht een eenvoudiger, symbolische vorm. Hun werk vormde de brug tussen het impressionisme en de moderne kunst en inspireerde de expressionisten en de fauves die na hen kwamen.
Wie het post-impressionisme herkent, let op de zelfstandige, vaak onnatuurlijke kleur, de nadrukkelijke toets en de vereenvoudigde, stevige vorm. De term bundelt kunstenaars die ieder een eigen weg gingen, maar de waarneming achter zich lieten om het beeld op te bouwen. Hun vondsten vormden het vertrekpunt voor vrijwel alle stromingen van de vroege twintigste eeuw. Het verschil met het impressionisme is de rol van de waarneming: die blijft het vertrekpunt, maar is niet langer het doel.
Bron: Van Gogh Museum, Amsterdam.
Meer van Vincent van Gogh
Meer uit Post-Impressionisme