Upaupa Schneklud van Paul Gauguin toont de cellist Fritz Schneklud met zijn instrument, geschilderd in 1894 tijdens een verblijf in Parijs. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
De cellist Schneklud
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
De cellist Schneklud (Upaupa Schneklud), 1894
portret · 92,7 × 73,3 cm (36,5 × 28,9 in)
Post-Impressionisme
Baltimore Museum of Art, Baltimore, inv. 1979.163
Catalogustekst
Een man met een cello vult vrijwel het hele doek: Fritz Schneklud, cellist en vriend van de schilder, zit met de strijkstok in de hand en het instrument tegen zich aan. Paul Gauguin schilderde dit portret in 1894 in Parijs, in de tussenperiode na zijn eerste reis naar Tahiti en voor zijn tweede vertrek. De houding is ingetogen, de blik naar binnen gekeerd, alsof de muziek zojuist is gestopt.
De opbouw rust op grote, gesloten kleurvlakken, kenmerkend voor het post-impressionisme. Gauguin zet het lichaam van de musicus en de ronding van de cello tegen een achtergrond in gedempte tonen, met donkere contouren die de vormen bijeenhouden. De verf ligt vlak en zonder nadruk op detail, met warme bruintinten in het gepolijste hout van de cello. De plooien van de kleding en de welving van het klanklichaam zijn tot heldere silhouetten teruggebracht.
De originele titel, Upaupa Schneklud, ontleent zijn eerste woord aan een Tahitiaanse dans, waarmee Gauguin de musicus in verband bracht met de eilandwereld die hij kort tevoren had verlaten. Het doek meet 92,7 bij 73,3 centimeter. Het kwam in 1979 in Baltimore terecht als schenking van Hilda K. Blaustein, ter nagedachtenis aan haar echtgenoot Jacob Blaustein, en draagt inventarisnummer 1979.163 in de collectie van het Baltimore Museum of Art.
Het portret hangt vandaag in het Baltimore Museum of Art, waar het tot de kern van de Franse collectie behoort. Bij willem. wordt Upaupa Schneklud uitgevoerd als kunstreproductie in een beperkte oplage, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het post-impressionisme bouwde in de late negentiende eeuw voort op het impressionisme, maar zocht meer structuur en zeggingskracht. Kleur werd zelfstandig ingezet, los van de natuurlijke tint, de toets nadrukkelijk en de vorm vereenvoudigd. Gevoel en idee wogen weer volop mee. De schilders wilden niet langer alleen het licht van een moment vangen, maar het beeld een eigen, blijvende opbouw geven.
In deze verzameling staan Vincent van Gogh en Paul Gauguin voor die stap. Van Gogh bracht de verf in dikke, wervelende streken aan en liet de kleur het gevoel dragen. Gauguin werkte in grote, vlakke kleurvlakken en zocht een eenvoudiger, symbolische vorm. Hun werk vormde de brug tussen het impressionisme en de moderne kunst en inspireerde de expressionisten en de fauves die na hen kwamen.
Wie het post-impressionisme herkent, let op de zelfstandige, vaak onnatuurlijke kleur, de nadrukkelijke toets en de vereenvoudigde, stevige vorm. De term bundelt kunstenaars die ieder een eigen weg gingen, maar de waarneming achter zich lieten om het beeld op te bouwen. Hun vondsten vormden het vertrekpunt voor vrijwel alle stromingen van de vroege twintigste eeuw. Het verschil met het impressionisme is de rol van de waarneming: die blijft het vertrekpunt, maar is niet langer het doel.
Bron: Van Gogh Museum, Amsterdam.
Meer van Paul Gauguin
Meer uit Post-Impressionisme
