Hemelsblauw van Kandinsky toont speelse, zwevende fantasiewezentjes tegen een egaal lichtblauw, kenmerkend voor de biomorfe stijl van zijn late Parijse jaren. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Hemelsblauw
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Hemelsblauw (Bleu de ciel), 1940
Abstracte compositie · 100 × 73 cm (39,4 × 28,7 inch)
Expressionisme
Centre Pompidou (Musée national d'art moderne), Parijs, inv. AM 1976-862
Catalogustekst
Hemelsblauw toont een groep speelse, zwevende fantasiewezentjes tegen een egale lichtblauwe grond. Kandinsky schilderde het doek in 1940 in zijn appartement in Neuilly-sur-Seine, aan de rand van Parijs, waar hij tijdens de bezetting grotendeels binnenshuis werkte. Kleine organische vormpjes drijven los over het vlak, sommige als celletjes, andere als diertjes zonder duidelijke soort. Er is geen horizon en geen zwaartekracht; de wezentjes hangen vrij in de blauwe ruimte.
De egale grond draagt het hele beeld. Kandinsky legde het blauw vlak en gelijkmatig aan, een melkachtig, licht getint blauw dat het oppervlak rustig houdt. Daaroverheen zette hij de vormpjes in helder rood, geel, groen en zwart, elk met een scherpe contour en een eigen tekening. De vormen zijn met dun opgebrachte verf en fijne lijnen uitgewerkt, waardoor ze eerder lijken te zweven dan op de grond te rusten. Deze werkwijze staat ver af van de geometrische cirkels en driehoeken uit zijn Bauhaus-jaren.
Hemelsblauw hoort bij de late, biomorfe stijl die Kandinsky in zijn Parijse jaren ontwikkelde. In plaats van geometrische figuren vulde hij het doek met kleine wezentjes en organische vormen, geïnspireerd op de platen uit biologie- en zoölogie-atlassen die hij bestudeerde. In de zomer van 1940 bezocht hij Joan Miró in Varengeville-sur-Mer, en de zwevende constellaties van de surrealist werkten door in dit werk. Het melkblauw zou de lucht boven de Mont Valérien zijn, die Kandinsky vanuit zijn atelierraam in Neuilly kon zien.
Vandaag hangt Hemelsblauw in het Centre Pompidou (Musée national d'art moderne) in Parijs, waar het 100 bij 73 centimeter meet en deel uitmaakt van de collectie van het Centre Pompidou. Bij willem. wordt het als kunstdruk in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het expressionisme stelde het gevoel boven de natuurgetrouwe weergave. Kleur wordt er fel en onnatuurlijk ingezet, de vorm vervormd en de toets nadrukkelijk. Niet de zichtbare werkelijkheid staat centraal, maar de innerlijke ervaring: angst, verlangen, eenzaamheid en onrust worden zichtbaar gemaakt. De stroming kwam rond 1900 op en liep vooruit op een groot deel van de moderne kunst.
In deze verzameling brengt willem. werk van Edvard Munch, Chaim Soutine en James Ensor bijeen. Munch bracht de grote thema's van liefde, angst en dood terug tot een enkel geladen beeld. Soutine kneedde zijn verf tot een wervelende, haast trillende materie. Ensor duwde gemaskerde menigten in felle kleuren tegen het beeldvlak. Elk van hen zette de eigen ervaring om in kleur en lijn, en maakte daarmee de weg vrij voor de kunst van de twintigste eeuw.
Wie het expressionisme herkent, let op de felle, soms schrille kleur, op de vervormde vorm en op de zichtbare, gejaagde toets. De stroming had haar zwaartepunt in Duitsland en Noord-Europa en kende geen strak program, maar een gedeelde drang naar uitdrukking. Haar nadruk op het innerlijk werkte door in de kunst van de hele twintigste eeuw, tot in het latere abstracte expressionisme. Het verschil met het impressionisme zit in de richting van de blik: de impressionist schildert wat het oog ziet, de expressionist wat de ervaring ermee doet.
Bron: Nasjonalmuseet, Oslo.
Meer van Wassily Kandinsky
Meer uit Expressionisme
