Spakenburg van Leo Gestel brengt bewoners van het gelijknamige vissersdorp in beeld, met sprekende karakterkoppen in felle kleur en losse streek. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Spakenburg
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Spakenburg, ca. 1932
Genrestuk · 63,5 × 48 cm (25,0 × 18,9 in)
Expressionisme
Particuliere collectie, onbekend (privécollectie)
Catalogustekst
Het vissersdorp Spakenburg aan de voormalige Zuiderzee vormt het onderwerp van dit doek, dat Leo Gestel omstreeks 1932 schilderde. Het tafereel brengt een groep dorpsbewoners in beeld, met de nadruk op enkele karakterkoppen: gezichten die Gestel scherp en herkenbaar neerzette, tegen de achtergrond van het dagelijks leven in het dorp. Spakenburg stond in die jaren bekend om zijn visserij en zijn klederdracht en trok geregeld schilders aan. Het werk is een olieverf op doek van 48 bij 63,5 centimeter.
De kracht van het schilderij zit in de kleur en de toets. Gestel zette de verf met brede, expressieve streken neer en koos voor sterke tonen die soms tegen elkaar in botsen, een aanpak met een duidelijke fauvistische inslag. De koppen zijn eerder met kleur dan met lijn gemodelleerd; een streek rood of blauw doet hier het werk dat elders een omtreklijn zou doen. Bijzaken zijn teruggebracht tot het hoognodige, zodat de aandacht bij de gezichten en de kleurvlakken blijft.
Het doek hoort tot het late werk van Gestel (1881-1941). Hij was begonnen als luministisch en neo-impressionistisch schilder, experimenteerde rond 1913 met het kubisme en werkte in de jaren twintig en dertig steeds vrijer. In Spakenburg komen de kleur en de emotionele lading van het beeld voorop te staan. Binnen die ontwikkeling staat het werk in het expressionisme, met de fauvistische inslag die zijn late doeken kenmerkt.
Van dit schilderij is geen openbare bewaarplaats gedocumenteerd; het bevindt zich in particuliere collectie en is niet in een museum te bezichtigen. Bij willem. wordt Spakenburg uitgevoerd als kunstdruk in een beperkte oplage, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het expressionisme stelde het gevoel boven de natuurgetrouwe weergave. Kleur wordt er fel en onnatuurlijk ingezet, de vorm vervormd en de toets nadrukkelijk. Niet de zichtbare werkelijkheid staat centraal, maar de innerlijke ervaring: angst, verlangen, eenzaamheid en onrust worden zichtbaar gemaakt. De stroming kwam rond 1900 op en liep vooruit op een groot deel van de moderne kunst.
In deze verzameling brengt willem. werk van Edvard Munch, Chaim Soutine en James Ensor bijeen. Munch bracht de grote thema's van liefde, angst en dood terug tot een enkel geladen beeld. Soutine kneedde zijn verf tot een wervelende, haast trillende materie. Ensor duwde gemaskerde menigten in felle kleuren tegen het beeldvlak. Elk van hen zette de eigen ervaring om in kleur en lijn, en maakte daarmee de weg vrij voor de kunst van de twintigste eeuw.
Wie het expressionisme herkent, let op de felle, soms schrille kleur, op de vervormde vorm en op de zichtbare, gejaagde toets. De stroming had haar zwaartepunt in Duitsland en Noord-Europa en kende geen strak program, maar een gedeelde drang naar uitdrukking. Haar nadruk op het innerlijk werkte door in de kunst van de hele twintigste eeuw, tot in het latere abstracte expressionisme. Het verschil met het impressionisme zit in de richting van de blik: de impressionist schildert wat het oog ziet, de expressionist wat de ervaring ermee doet.
Bron: Nasjonalmuseet, Oslo.
Meer uit Expressionisme
