Een licht gekanteld wit vierkant ligt op een witte grond, alleen door de fijnste nuance gescheiden. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Suprematistische compositie: Wit op wit
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Suprematistische compositie: Wit op wit (Suprematist Composition: White on White), 1918
Abstracte compositie · 79,4 × 79,4 cm (31,3 × 31,3 inch)
Suprematisme
Museum of Modern Art (MoMA), New York, inv. 817.1935
Catalogustekst
Een licht gekanteld wit vierkant ligt op een al even witte grond, nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Alleen een subtiel verschil in toon en toets scheidt de vorm van zijn omgeving. Malevitsj schilderde Suprematistische compositie: Wit op wit in 1918, olieverf op doek, 79,4 bij 79,4 centimeter.
Het onderscheid berust geheel op nuance. Het vierkant is iets warmer en gladder geschilderd dan de koelere, korrelige grond, waardoor het lijkt te zweven of op te lossen. Malevitsj bracht de kleur tot een minimum terug en liet de vorm bijna verdwijnen. Wie lang kijkt, ziet het vierkant traag uit het wit naar voren komen. De vierkante vorm is licht gedraaid ten opzichte van de rand van het doek, wat het gevoel van zweven versterkt.
Met dit werk bereikte Malevitsj het hoogtepunt van zijn witte fase, waarin hij het suprematisme tot zijn uiterste doorvoerde. Na het gekleurde vlak op wit bleef alleen nog wit op wit over, een beeld dat de grens van de zichtbaarheid opzoekt. Voor Malevitsj stond het wit voor oneindige ruimte en vrijheid. Het werk is een van de radicaalste schilderijen van zijn tijd en oefende grote invloed uit op de latere abstracte en minimalistische kunst. In zijn geschriften verbond Malevitsj dit witte beeld met het idee van een oneindige, kosmische ruimte.
Wit op wit behoort als kunstdruk tot de collectie van het Museum of Modern Art in New York. Bij willem. wordt het in een beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het suprematisme ontstond rond 1915 in Rusland en bracht de schilderkunst terug tot haar grondvormen: het vierkant, de balk en de cirkel. Gekleurde vlakken zweven in een lege, witte ruimte, los van elke verwijzing naar de zichtbare wereld. Kleur en verhouding zijn er het enige onderwerp. Kazimir Malevitsj vatte die stap samen in zijn zwarte vierkant, dat hij als een nieuw begin van de kunst beschouwde.
In deze verzameling staan Malevitsj, El Lissitzky en Ivan Kliun voor deze radicale abstractie. Lissitzky zette de vlakken in beweging in zijn constructies, die hij zelf Proun noemde. Kliun bewoog van het kubo-futurisme naar de zuivere vorm. Het suprematisme zocht geen afbeelding maar een geheel nieuw beeld, en oefende grote invloed uit op de vormgeving en de architectuur van de twintigste eeuw.
Wie het suprematisme herkent, let op de zwevende, strak begrensde vlakken, de primaire kleuren en de lege, witte grond. De beweging was kort maar ingrijpend en viel samen met de omwentelingen in Rusland rond 1917. Haar taal van zuivere vorm en ruimte werd opgenomen in de vormgeving, de typografie en de architectuur, en bleef de abstracte kunst voeden. Verwant is De Stijl, die in dezelfde jaren in Nederland ontstond; het verschil is dat De Stijl de vlakken in een vast raster bindt en het suprematisme ze vrij laat zweven.
Bron: Stedelijk Museum, Amsterdam.



