Wederzijds akkoord van Wassily Kandinsky is een van zijn laatste grote doeken, met twee vormen die elkaar in evenwicht houden. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst bij je bezorgd.
- Oplage van 100, gesigneerd en genummerdJe nummer staat vast bij bestelling.
- Op aanvraag gedrukt in NederlandPas gedrukt als je het bestelt, met een officieel certificaat.
- Ingelijst bezorgd, thuis of op kantoorDe lijst en de bezorging zitten in de prijs.
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: katoen, mat en zuurvrij. Gedrukt bij een Hahnemühle Platinum Certified Studio in Nederland, gecoat, opgeplakt op dibond en met de hand ingelijst in een smalle, strak zwarte houten lijst, zonder glas. Het papier voldoet aan ISO 9706, de norm voor archiefpapier.
Bezorging
Elk werk wordt ingelijst verpakt in een doos op maat en als vracht bezorgd op het adres dat jij kiest, binnen Nederland. De bezorging zit in de prijs. Binnen twee weken na je bestelling wordt het werk afgeleverd.
Waarom willem.
Wij werken met de beste materialen: papier van Hahnemühle, een strak zwarte houten lijst en maten die bij elk werk kloppen. De druk en de lijst komen van vakpartners in Nederland. Wij kiezen vooraf, zodat jij alleen nog het werk hoeft te kiezen. Een werk van willem. is gemaakt om generaties mee te gaan, niet om een seizoen aan de muur te hangen. Het certificaat dat erbij zit, met hetzelfde nummer als de hologramsticker op de achterzijde, gaat mee als het werk wordt doorgegeven.
Wederzijds akkoord (Accord réciproque), 1942
Abstracte compositie · 114 × 146 cm (44,9 × 57,5 inch)
Expressionisme
Centre Pompidou (Musée national d'art moderne), Parijs, inv. AM 1976-863
Catalogustekst
Olieverf en Ripolin, aangebracht op doek: met die materialen schilderde Wassily Kandinsky in 1942 Wederzijds akkoord, in zijn atelier in Neuilly-sur-Seine bij Parijs. Het doek meet 114 bij 146 centimeter en toont twee grote vormen die elkaar in evenwicht houden. Rond die vormen liggen kleine tekens en gekleurde velden verspreid over het vlak.
De compositie draait om het contrast tussen grijswit en diep zwart. De twee vormen balanceren op hun smalle punten en worden aan boven- en onderrand verankerd door kleine driehoeken, wat het beeld zijn wankele evenwicht geeft. Kandinsky mengde de olieverf met Ripolin, een industriele lakverf, om egale, gladde vlakken te bereiken zonder zichtbare toets. De motieven die hij eromheen strooide, herinneren aan de organische vormpjes uit zijn late Parijse jaren.
Wederzijds akkoord behoort tot de laatste grote doeken die Kandinsky voltooide. In de zomer van 1942 schilderde hij nog Tensions delicates, waarna materiaalschaarste in de bezettingsjaren hem tot kleinere formaten dwong. Binnen het expressionisme markeert het werk het slot van zijn Parijse periode, waarin hij geometrie en biomorfe vormen samenbracht. Na zijn dood in december 1944 diende het doek als achtergrond van de kamer waarin hij lag opgebaard.
Het schilderij maakt deel uit van het Centre Pompidou (Musee national d'art moderne), Parijs, waar het is opgenomen in de collectie van het Centre Pompidou. In juni 1945 was het te zien op de tentoonstelling Art concret in Parijs. Bij willem. verschijnt Wederzijds akkoord in een oplage van honderd. Elk exemplaar wordt op aanvraag op de wekelijkse drukdag in Nederland gedrukt op Hahnemühle Museum Etching, bij een Hahnemühle Certified Studio. Binnen een week wordt het opgeplakt op dibond en daarna met de hand ingelijst, gesigneerd en genummerd. Binnen twee weken wordt het afgeleverd op het adres dat jij kiest.
Over de stroming
Het expressionisme stelde het gevoel boven de natuurgetrouwe weergave. Kleur wordt er fel en onnatuurlijk ingezet, de vorm vervormd en de toets nadrukkelijk. Niet de zichtbare werkelijkheid staat centraal, maar de innerlijke ervaring: angst, verlangen, eenzaamheid en onrust worden zichtbaar gemaakt. De stroming kwam rond 1900 op en liep vooruit op een groot deel van de moderne kunst.
In deze verzameling brengt willem. werk van Edvard Munch, Chaim Soutine en James Ensor bijeen. Munch bracht de grote thema's van liefde, angst en dood terug tot een enkel geladen beeld. Soutine kneedde zijn verf tot een wervelende, haast trillende materie. Ensor duwde gemaskerde menigten in felle kleuren tegen het beeldvlak. Elk van hen zette de eigen ervaring om in kleur en lijn, en maakte daarmee de weg vrij voor de kunst van de twintigste eeuw.
Wie het expressionisme herkent, let op de felle, soms schrille kleur, op de vervormde vorm en op de zichtbare, gejaagde toets. De stroming had haar zwaartepunt in Duitsland en Noord-Europa en kende geen strak program, maar een gedeelde drang naar uitdrukking. Haar nadruk op het innerlijk werkte door in de kunst van de hele twintigste eeuw, tot in het latere abstracte expressionisme. Het verschil met het impressionisme zit in de richting van de blik: de impressionist schildert wat het oog ziet, de expressionist wat de ervaring ermee doet.
Bron: Nasjonalmuseet, Oslo.





