László Moholy-Nagy

László Moholy-Nagy (1895-1946) studeerde rechten in Boedapest en raakte pas na een verwonding aan het front van de Eerste Wereldoorlog aan het tekenen. Als schilder was hij vrijwel geheel autodidact. Dat verklaart iets van zijn houding: hij zag geen reden waarom het schilderij belangrijker zou zijn dan de foto, de film of het drukwerk.

Van 1923 tot 1928 gaf hij les aan het Bauhaus in Weimar en Dessau, waar hij de inleidende cursus overnam van Johannes Itten. Onder Itten was die cursus een zoektocht naar innerlijke expressie geweest; Moholy-Nagy maakte er een onderzoek van naar materiaal, licht en constructie. Zijn eigen composities uit die jaren bestaan uit heldere geometrische vormen die tegen en door elkaar schuiven, alsof ze in de ruimte zweven in plaats van op het doek te liggen.

Licht was zijn eigenlijke onderwerp. Hij maakte fotogrammen door voorwerpen rechtstreeks op lichtgevoelig papier te leggen, zonder camera, en bouwde met de Lichtrequisit een apparaat dat licht door bewegend metaal en glas stuurde. In 1937 begon hij in Chicago de school die het New Bauhaus ging heten. Hij noemde zijn schilderijen liever constructies dan composities, omdat een constructie iets is dat gemaakt wordt en geen gevoel dat wordt uitgedrukt.

Werk van Moholy-Nagy bevindt zich onder meer in het Museum of Modern Art in New York, in Museum Folkwang in Essen en in de Staatliche Kunsthalle Karlsruhe. De collectie van willem. toont de Bauhaus-jaren: de geometrische constructies en een fotogram. Elk werk is als kunstdruk in een oplage van 100 beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen The Museum of Modern Art, New York.