De Watzmann van Caspar David Friedrich is een van de grootste berglandschappen die de romanticus schilderde, met een Beierse sneeuwtop als enig onderwerp. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
De Watzmann
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
De Watzmann (Der Watzmann), 1824-1825
Berglandschap · 136 × 170 cm (53,5 × 66,9 in)
Romantiek
Alte Nationalgalerie, Staatliche Museen zu Berlin, Berlijn, inv. F.V. 317
Catalogustekst
Een groot doek van 136 bij 170 centimeter, olieverf op doek, schilderde Caspar David Friedrich tussen 1824 en 1825. Het beeld toont het besneeuwde massief van de Watzmann, oprijzend boven een reeks donkere rotspartijen en beboste heuvels. Menselijke figuren ontbreken volledig. De Watzmann zelf ligt in de Berchtesgadener Alpen, in het uiterste zuiden van Duitsland, dicht bij de grens met Oostenrijk. De blik klimt in etappes naar de top, van de begroeide voorgrond langs kale rotsen tot aan de sneeuw.
De opbouw berust op waarnemingen die Friedrich nooit ter plaatse deed. Hij beklom de Alpen zelf niet; voor de top gebruikte hij een aquarelstudie van zijn leerling Johann August Heinrich, en de voorgrond stelde hij samen uit eigen studies van de Harz en het Reuzengebergte. De kleur verschuift van bruin en groen onderin naar het koele licht van de hoogte. Nergens verzacht atmosferisch blauw de afstand; de vormen blijven scherp tot aan de horizon. Het licht valt gelijkmatig over het gesteente, zonder sterke slagschaduw.
Binnen Friedrichs late werk staat De Watzmann tussen de landschappen waarin de mens uit het beeld verdwijnt en de natuur alleen overblijft. De Nationalgalerie in Berlijn verwierf het doek op 19 februari 1937 uit de verzameling van de Berlijnse verzamelaar Martin Brunn; het draagt inventarisnummer F.V. 317. De datering en herkomst zijn na te lezen bij de Alte Nationalgalerie.
Vandaag hangt het werk als langdurig bruikleen in de Alte Nationalgalerie in Berlijn. Bij willem. wordt De Watzmann als kunstreproductie in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De romantiek zocht in de eerste helft van de negentiende eeuw het verhevene, de natuur en het gevoel. Weidse landschappen, dreigende storm en vervallen ruine roepen ontzag en weemoed op. De mens is er klein en alleen tegenover de oneindige natuur, die de schilders opvatten als een spiegel van de ziel. Tegenover de nuchtere rede stelde de stroming de verbeelding en de ervaring.
In deze verzameling staan Caspar David Friedrich, Thomas Cole en John Martin voor die houding. Friedrich schilderde stille figuren voor eindeloze luchten en zeeen. Cole bouwde weidse Amerikaanse landschappen op tot beelden van opkomst en verval. Martin gaf ramp en apocalyps een groots, theatraal decor. Hun licht en ruimte dragen een stille, bijna religieuze spanning die de latere landschapskunst diep heeft beinvloed.
Wie de romantiek herkent, let op de weidse ruimte, het dramatische licht en de kleine mens tegenover een overweldigende natuur. De stroming was een reactie op de nuchtere rede van de Verlichting en stelde daar gevoel en verbeelding tegenover. Haar opvatting van het landschap als drager van stemming en betekenis bleef de kunst van de negentiende en twintigste eeuw beinvloeden. Het realisme dat erop volgde, keerde de blik om: van het verhevene naar het gewone, van de storm naar de akker.
Bron: Hamburger Kunsthalle.




