Peter Paul Rubens

Peter Paul Rubens (1577-1640) leerde in Antwerpen bij drie meesters achtereen en werd in 1598 zelf meester in het Sint-Lucasgilde. Twee jaar later vertrok hij naar Italië, waar hij acht jaar bleef in dienst van de hertog van Mantua. Wat hij daar zag, bij Titiaan en Michelangelo en in de antieke sculptuur, ligt onder alles wat hij daarna maakte.

Zijn atelier in Antwerpen werkte als een bedrijf. Rubens ontwierp, schilderde de olieverfschets waarin alles al vastligt, en liet medewerkers het grote doek uitvoeren; hoeveel hij zelf deed bepaalde de prijs. Anthony van Dyck en Jacob Jordaens gingen door zijn handen. Daarnaast was hij diplomaat voor de Spaanse Nederlanden en onderhandelde hij in Madrid en Londen, waar hij in 1630 tot ridder werd geslagen.

Wat zijn werk kenmerkt is beweging. Lichamen die draaien, vallen, omhoog worden getrokken; een diagonaal die het hele doek in beweging zet; warm vlees tegen donkere lucht. In De val der verdoemden stort een hele massa figuren als één beweging naar beneden. Rubens schilderde het lichaam nooit als vorm alleen, maar altijd als iets dat op dat moment iets doet. Ook waar het tafereel stilstaat, staat de verf dat niet.

Werk van Rubens hangt onder meer in de Alte Pinakothek in München, in het Museo del Prado in Madrid en in de National Gallery of Art in Washington. De collectie van willem. toont de mythologische en bijbelse taferelen waarin die beweging het duidelijkst is. Elk werk is als kunstdruk in een oplage van 100 beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen Alte Pinakothek, München.