De klokkentoren van Saint-Tropez is een havengezicht van Paul Signac uit 1896, met de kerktoren boven de daken in losse, naast elkaar gezette kleurtoetsen. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst bij je bezorgd.
- Oplage van 100, gesigneerd en genummerdJe nummer staat vast bij bestelling.
- Op aanvraag gedrukt in NederlandPas gedrukt als je het bestelt, met een officieel certificaat.
- Ingelijst bezorgd, thuis of op kantoorDe lijst en de bezorging zitten in de prijs.
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: katoen, mat en zuurvrij. Gedrukt bij een Hahnemühle Platinum Certified Studio in Nederland, gecoat, opgeplakt op dibond en met de hand ingelijst in een smalle, strak zwarte houten lijst, zonder glas. Het papier voldoet aan ISO 9706, de norm voor archiefpapier.
Bezorging
Elk werk wordt ingelijst verpakt in een doos op maat en als vracht bezorgd op het adres dat jij kiest, binnen Nederland. De bezorging zit in de prijs. Binnen twee weken na je bestelling wordt het werk afgeleverd.
Waarom willem.
Wij werken met de beste materialen: papier van Hahnemühle, een strak zwarte houten lijst en maten die bij elk werk kloppen. De druk en de lijst komen van vakpartners in Nederland. Wij kiezen vooraf, zodat jij alleen nog het werk hoeft te kiezen. Een werk van willem. is gemaakt om generaties mee te gaan, niet om een seizoen aan de muur te hangen. Het certificaat dat erbij zit, met hetzelfde nummer als de hologramsticker op de achterzijde, gaat mee als het werk wordt doorgegeven.
De klokkentoren van Saint-Tropez (Saint-Tropez. Le clocher), 1896
Stadsgezicht · 82 × 64 cm (32,3 × 25,2 in)
Neo-impressionisme
Fondation Bemberg, Toulouse
Catalogustekst
Boven de rode en okerkleurige daken van Saint-Tropez rijst de klokkentoren van de kerk Notre-Dame de l'Assomption, gezien vanaf de haven. Paul Signac schilderde dit gezicht in 1896, vier jaar nadat hij zich in het toen nog stille vissersplaatsje aan de Middellandse Zee had gevestigd. De toren staat vrijwel in het midden, geflankeerd door de huizen die tegen de heuvel opkruipen. Op de voorgrond ligt het water van de haven, waarin het licht in korte streken uiteenvalt.
De opbouw rust op een evenwicht tussen de verticaal van de toren en de horizontale lijnen van kade en daken. Signac zette de verf in losse, rechthoekige toetsen naast elkaar en mengde de kleuren niet op het palet. Oranje en blauw, geel en violet raken elkaar en vloeien op afstand samen tot een trillend geheel. Die werkwijze heet divisionisme. In dit werk is de toets groter en regelmatiger dan in zijn vroegere doeken, waardoor het oppervlak op een mozaïek gaat lijken.
Binnen Signacs oeuvre markeert dit gezicht de overgang naar zijn rijpere jaren. Na zijn komst naar Saint-Tropez werd zijn toets breder en zijn kleur zuiverder, een lijn die uitmondde in de grofkorrelige doeken rond 1900. De klokkentoren van Notre-Dame de l'Assomption keerde in meerdere studies en schilderijen terug en werd een vast motief in zijn Provençaalse werk.
Het schilderij maakt deel uit van de verzameling die de kunstverzamelaar Georges Bemberg in de twintigste eeuw bijeenbracht en die sinds 1995 in het renaissancepaleis Hôtel d'Assézat in Toulouse te zien is. Daar is het opgenomen in de collectie van de Fondation Bemberg. Bij willem. verschijnt de klokkentoren van Saint-Tropez in een oplage van honderd. Elk exemplaar wordt op aanvraag op de wekelijkse drukdag in Nederland gedrukt op Hahnemühle Museum Etching, bij een Hahnemühle Certified Studio. Binnen een week wordt het opgeplakt op dibond en daarna met de hand ingelijst, gesigneerd en genummerd. Binnen twee weken wordt het afgeleverd op het adres dat jij kiest.
Over de stroming
Het neo-impressionisme ontstond in de jaren tachtig van de negentiende eeuw als een strengere voortzetting van het impressionisme. De schilders bouwden het beeld op uit fijne stippen zuivere, ongemengde kleur. Die punten mengen zich pas in het oog van de kijker tot licht en vorm. De methode is systematisch en berust op de kleurenleer van die tijd; het resultaat is helder en trillend.
In deze verzameling staan Paul Signac, Henri-Edmond Cross en Jan Toorop voor deze stiptechniek, ook wel pointillisme genoemd. Signac en Cross brachten de kust en het zuiden in beeld, badend in zonlicht. Toorop paste de techniek een tijd toe op zijn Zeeuwse landschappen en zeegezichten. Het neo-impressionisme maakte van kleur een zaak van methode en licht, en bereidde de vrije kleur van de moderne kunst voor.
Wie het neo-impressionisme herkent, let op het regelmatige patroon van kleine, losse stippen en op de heldere, haast trillende kleur. De techniek vroeg geduld en berekening, waardoor elk doek langzaam en overwogen tot stand kwam. Al hield de strenge methode niet lang stand, de bevrijding van de kleur die zij inzette, werkte rechtstreeks door in het fauvisme en de vroege abstractie. Het verschil met het impressionisme is de methode: waar de impressionist de toets uit de hand laat komen, zet de neo-impressionist elke stip volgens de kleurenleer.
Bron: Kroller-Muller Museum.





