Paul Victor Jules Signac

Paul Signac (1863-1935) ontwikkelde samen met Georges Seurat het neo-impressionisme, de schilderwijze waarin kleur niet op het palet maar in het oog van de kijker wordt gemengd. Hij zette zijn doeken op uit losse toetsen zuivere verf, naast elkaar en niet over elkaar, zodat het beeld pas op afstand sluit. Signac was grotendeels autodidact; hij werkte kort in het atelier van Émile Bin en leerde de rest door te kijken.

In 1884 was hij medeoprichter van de Société des Artistes Indépendants, de tentoonstelling zonder jury waar hij Seurat leerde kennen. Vanaf 1892 had hij een huis in Saint-Tropez, en vanaf dat moment gaan zijn onderwerpen vrijwel altijd over water: havens, kustplaatsen, zeilschepen, bruggen. Dat was geen toeval, want Signac was zelf een ervaren zeiler die tientallen boten bezat. Zijn toets werd in de loop der jaren groter en losser, van fijne stippen naar brede blokjes kleur.

In 1899 legde hij de theorie vast in het boek D'Eugène Delacroix au néo-impressionnisme, dat de methode voor een volgende generatie leesbaar maakte. Zes jaar later kocht hij Luxe, calme et volupté van Henri Matisse, geschilderd tijdens een zomer bij hem in Saint-Tropez. Via dat doek liep de gebroken kleur van het neo-impressionisme door naar het fauvisme.

Werk van Signac hangt onder meer in het Musée d'Orsay in Parijs, in de Albertina in Wenen en in het Museum of Modern Art in New York. De collectie van willem. volgt de hele lijn: de vroege, fijn gestippelde landschappen, de havens en kusten rond Saint-Tropez, en de late doeken uit de jaren twintig waarin de toets bijna aquarelachtig wordt. Elk werk is als kunstdruk in een oplage van 100 beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen Musée d'Orsay, Parijs.