Een zonsondergang boven de Middellandse Zee, in 1896 geschilderd door Henri-Edmond Cross, vangt in fijne toetsen de gloed van de avondzon boven het water. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Zonsondergang boven zee
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Zonsondergang boven zee (Coucher de soleil sur la mer), 1896
Zeegezicht · 54,3 × 61,5 cm (21,4 × 24,2 in)
Neo-impressionisme
Wallraf-Richartz Museum & Fondation Corboud, Keulen, inv. Dep. 0708 FC
Catalogustekst
Boven een kalme zee zakt de avondzon naar de horizon. Cross verdeelt het doek in twee brede banen: een lucht die oplicht in oranje, roze en geel, en een watervlak dat die gloed in koelere tonen teruggeeft. Aan de vermoedelijke Zuid-Franse Middellandse-Zeekust legde hij in 1896 het moment vast waarop het avondlicht kleur en water samenbindt. Het werk meet 54,3 bij 61,5 centimeter en is geschilderd in olieverf op doek.
Het hele beeld is opgebouwd uit losse, regelmatige toetsen zuivere kleur. Cross zette de stippen naast elkaar in plaats van ze op het palet te mengen, zodat het oog de kleuren pas op afstand samenvoegt. In deze zonsondergang gebruikt hij dat systeem vooral voor het licht: warme en koele toetsen wisselen elkaar af, waardoor de lucht lijkt te trillen en het water in beweging blijft. De horizon is de enige rustlijn in een verder gelijkmatig geweven vlak.
Cross behoorde met Georges Seurat en Paul Signac tot de voorhoede van het Neo-Impressionisme, de stroming die de losse toets van het Impressionisme tot een geordend kleursysteem ontwikkelde. Na zijn verhuizing naar de kust werd het zuidelijke licht zijn vaste onderwerp, en de zeegezichten uit de jaren negentig vormen de kern van dat late werk. Sinds 2000 maakt dit doek deel uit van de verzameling van Gérard en Marisol Corboud, die als langdurige bruikleen is ondergebracht in de collectie van het Wallraf-Richartz-Museum in Keulen; het museum bewaart het werk zonder er zelf eigenaar van te zijn.
Onder inventarisnummer Dep. 0708 FC hangt de zonsondergang vandaag in Keulen, tussen een van de grootste verzamelingen impressionisme en neo-impressionisme in Duitsland. Bij willem. is het werk te verwerven als kunstdruk in een beperkte oplage, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het neo-impressionisme ontstond in de jaren tachtig van de negentiende eeuw als een strengere voortzetting van het impressionisme. De schilders bouwden het beeld op uit fijne stippen zuivere, ongemengde kleur. Die punten mengen zich pas in het oog van de kijker tot licht en vorm. De methode is systematisch en berust op de kleurenleer van die tijd; het resultaat is helder en trillend.
In deze verzameling staan Paul Signac, Henri-Edmond Cross en Jan Toorop voor deze stiptechniek, ook wel pointillisme genoemd. Signac en Cross brachten de kust en het zuiden in beeld, badend in zonlicht. Toorop paste de techniek een tijd toe op zijn Zeeuwse landschappen en zeegezichten. Het neo-impressionisme maakte van kleur een zaak van methode en licht, en bereidde de vrije kleur van de moderne kunst voor.
Wie het neo-impressionisme herkent, let op het regelmatige patroon van kleine, losse stippen en op de heldere, haast trillende kleur. De techniek vroeg geduld en berekening, waardoor elk doek langzaam en overwogen tot stand kwam. Al hield de strenge methode niet lang stand, de bevrijding van de kleur die zij inzette, werkte rechtstreeks door in het fauvisme en de vroege abstractie. Het verschil met het impressionisme is de methode: waar de impressionist de toets uit de hand laat komen, zet de neo-impressionist elke stip volgens de kleurenleer.
Bron: Kroller-Muller Museum.
Meer van Henri Edmond Cross
Meer uit Neo-impressionisme
