Strand bij Vignasse, Gouden Eilanden van Henri-Edmond Cross toont de kust van de Var, in 1891 en 1892 opgebouwd uit fijne stippen zuivere kleur. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Strand bij Vignasse, Gouden Eilanden
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Strand bij Vignasse, Gouden Eilanden (Plage de la Vignasse, les Îles d'Or), 1891–1892
Kustlandschap · 65,5 × 92,2 cm (25,8 × 36,3 in)
Neo-impressionisme
MuMa – Musée d'art moderne André Malraux, Le Havre, inv. 2004.3.32
Catalogustekst
Aan de kust van de Var, tegenover de Îles d'Or, ligt het strand van Vignasse dat Henri-Edmond Cross in 1891 en 1892 schilderde. Het doek toont een smalle strook zand, een rij pijnbomen en daarachter de zee die zich uitstrekt tot de bergen bij Hyères. Cross bouwde het beeld op uit fijne stippen zuivere kleur, zonder de contouren die het landschap zouden vastleggen. De horizon ligt hoog in het beeld, zodat het water het grootste deel van het vlak beslaat en het licht op zee de hoofdrol krijgt.
De opbouw berust volledig op de divisionistische techniek die Georges Seurat had ontwikkeld: kleine toetsen rood, blauw en geel, aangevuld met oranje, violet en groen, die op afstand in het oog samensmelten tot licht en atmosfeer. Cross legde de stippen regelmatig naast elkaar, waardoor het oppervlak trilt zonder te versplinteren. Het formaat meet 65,5 bij 92,2 centimeter, breed genoeg om de rust van de kustlijn te dragen. De hoge horizon en de vlakke ordening van strand, bomen en water verraden zijn belangstelling voor de Japanse prent, die veel neo-impressionisten in die jaren bestudeerden.
Binnen het neo-impressionisme behoorde Cross tot de leidende figuren, naast Seurat en Paul Signac, met wie hij de methodische kleurenleer van de beweging deelde. Dit werk stamt uit zijn begintijd als neo-impressionist, kort nadat hij zich aan de Middellandse-Zeekust bij Saint-Clair had gevestigd en het zuidelijke licht tot zijn vaste onderwerp maakte. Het strandgezicht maakte deel uit van een reeks van vijf landschappen die hij in 1892 op de Salon des Indépendants toonde. De herkomst is na te lezen in de collectie van het MuMa Le Havre.
Vandaag hangt Strand bij Vignasse, Gouden Eilanden in het MuMa, het Musée d'art moderne André Malraux in Le Havre. Het werk laat zien hoe Cross de pointillistische toets vroeg al inzette om het felle licht van de Franse zuidkust vast te leggen, een thema dat zijn latere oeuvre zou beheersen. Bij willem. wordt het als kunstdruk in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in ons atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het neo-impressionisme ontstond in de jaren tachtig van de negentiende eeuw als een strengere voortzetting van het impressionisme. De schilders bouwden het beeld op uit fijne stippen zuivere, ongemengde kleur. Die punten mengen zich pas in het oog van de kijker tot licht en vorm. De methode is systematisch en berust op de kleurenleer van die tijd; het resultaat is helder en trillend.
In deze verzameling staan Paul Signac, Henri-Edmond Cross en Jan Toorop voor deze stiptechniek, ook wel pointillisme genoemd. Signac en Cross brachten de kust en het zuiden in beeld, badend in zonlicht. Toorop paste de techniek een tijd toe op zijn Zeeuwse landschappen en zeegezichten. Het neo-impressionisme maakte van kleur een zaak van methode en licht, en bereidde de vrije kleur van de moderne kunst voor.
Wie het neo-impressionisme herkent, let op het regelmatige patroon van kleine, losse stippen en op de heldere, haast trillende kleur. De techniek vroeg geduld en berekening, waardoor elk doek langzaam en overwogen tot stand kwam. Al hield de strenge methode niet lang stand, de bevrijding van de kleur die zij inzette, werkte rechtstreeks door in het fauvisme en de vroege abstractie. Het verschil met het impressionisme is de methode: waar de impressionist de toets uit de hand laat komen, zet de neo-impressionist elke stip volgens de kleurenleer.
Bron: Kroller-Muller Museum.
Meer van Henri Edmond Cross
Meer uit Neo-impressionisme
