Greifswald in maanlicht toont een havenstad aan de Oostzee, gevat door Caspar David Friedrich in de ingehouden sfeer van de Duitse Romantiek. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Greifswald in maanlicht
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Greifswald in maanlicht (Greifswald im Mondschein), ca. 1817
Stadsgezicht · 22,5 × 30,5 cm (8,9 × 12,0 in)
Romantiek
Nasjonalmuseet, Oslo, inv. NG.M.00387
Catalogustekst
Caspar David Friedrich schilderde Greifswald in maanlicht omstreeks 1817 en koos daarvoor de stad waar hij in 1774 werd geboren. Op de voorgrond liggen visnetten te drogen aan de oever; daarachter tekenen de silhouetten van de Greifswalder kerktorens zich af onder een volle maan. Het doek is klein, 22,5 bij 30,5 centimeter, uitgevoerd in olieverf op doek. Friedrich verliet Greifswald in 1798 voor Dresden en keerde er daarna alleen als bezoeker terug.
De horizon ligt laag, zodat de maanhemel ruim de helft van het beeldvlak inneemt. Het licht valt gedempt over het water en de daken, zonder harde contrasten; de diepte ontstaat uit opeenvolgende, in nevel verzachte plans. De torens staan niet op hun werkelijke plaats. Friedrich verschoof ze en bracht ze dichter bijeen, waarmee de stad eerder als herinnerd beeld dan als topografisch verslag op het doek verschijnt.
Binnen de Romantiek staat dit werk voor de manier waarop Friedrich landschap en innerlijk liet samenvallen. Een tegenhanger bij daglicht, gezien vanuit een andere hoek en met de torens op hun juiste plaats, hangt in de Hamburger Kunsthalle. De twee doeken tonen dezelfde stad bij dag en bij nacht. Friedrich maakte het maanlichtstuk kort na zijn veertigste, in de jaren van zijn kustgezichten aan de Oostzee.
Het maanlichtdoek kwam in 1891 in Noorse handen, toen het museum het op een veiling verwierf uit de verzameling van Gustav Albert Carus. Sindsdien hoort het met inventarisnummer NG.M.00387 tot de collectie van het Nasjonalmuseet in Oslo. Bij willem. wordt het werk als kunstreproductie in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in ons eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De romantiek zocht in de eerste helft van de negentiende eeuw het verhevene, de natuur en het gevoel. Weidse landschappen, dreigende storm en vervallen ruine roepen ontzag en weemoed op. De mens is er klein en alleen tegenover de oneindige natuur, die de schilders opvatten als een spiegel van de ziel. Tegenover de nuchtere rede stelde de stroming de verbeelding en de ervaring.
In deze verzameling staan Caspar David Friedrich, Thomas Cole en John Martin voor die houding. Friedrich schilderde stille figuren voor eindeloze luchten en zeeen. Cole bouwde weidse Amerikaanse landschappen op tot beelden van opkomst en verval. Martin gaf ramp en apocalyps een groots, theatraal decor. Hun licht en ruimte dragen een stille, bijna religieuze spanning die de latere landschapskunst diep heeft beinvloed.
Wie de romantiek herkent, let op de weidse ruimte, het dramatische licht en de kleine mens tegenover een overweldigende natuur. De stroming was een reactie op de nuchtere rede van de Verlichting en stelde daar gevoel en verbeelding tegenover. Haar opvatting van het landschap als drager van stemming en betekenis bleef de kunst van de negentiende en twintigste eeuw beinvloeden. Het realisme dat erop volgde, keerde de blik om: van het verhevene naar het gewone, van de storm naar de akker.
Bron: Hamburger Kunsthalle.




