Op de voorgrond heft Jozua zijn arm en gebiedt de zon boven het slagveld bij Gibeon stil te staan. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Jozua gebiedt de zon stil te staan bij Gibeon
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Jozua gebiedt de zon stil te staan bij Gibeon (Joshua Commanding the Sun to Stand Still upon Gibeon), 1816
Historiestuk · 150 × 231 cm (59,1 × 90,9 in)
Romantiek
National Gallery of Art, Washington D.C., inv. 2004.64.1
Catalogustekst
John Martin schilderde Jozua gebiedt de zon stil te staan bij Gibeon in 1816, naar het verhaal uit het bijbelboek Jozua. Op de voorgrond staat Jozua op een rotspunt, de arm geheven, en beveelt hij de zon boven de vallei stil te blijven staan, zodat zijn leger de slag bij daglicht kan voltooien. Achter hem strekt zich een weids landschap uit, met legers die op elkaar botsen en bliksem die de wolken openbreekt. Martin bracht de voorstelling aan in olieverf op doek, op een formaat van 150 bij 231 centimeter.
De compositie zet de menselijke figuren klein tegen een overrompelend groot landschap. Martin verdeelt de hemel tussen goddelijk licht aan de ene kant en een opkomende storm aan de andere, en laat de blik langs diepe ravijnen en verre bergketens naar de horizon lopen. Die verhouding tussen nietige mens en kolossale natuur draagt de spanning van het beeld. De achtergrond werkte hij met dunne, doorschijnende lagen uit, waardoor de ruimte in de diepte lijkt weg te vallen.
Het doek gold als Martins doorbraak. Hij toonde het in 1816 op de zomertentoonstelling van de Royal Academy en een jaar later bij de British Institution, en vestigde daarmee zijn naam als schilder van bijbelse taferelen op grote schaal. Binnen de Romantiek staat het voor de voorkeur voor het sublieme, het ontzag voor natuurkrachten die de mens overstijgen. Er bestaan latere versies van het onderwerp; dit is het oorspronkelijke werk uit 1816.
Sinds 2004 maakt het schilderij deel uit van de Amerikaanse rijkscollectie, verworven via het Paul Mellon Fund. Het hangt in het National Gallery of Art in Washington, onder inventarisnummer 2004.64.1. Bij willem. wordt het als kunstdruk in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De romantiek zocht in de eerste helft van de negentiende eeuw het verhevene, de natuur en het gevoel. Weidse landschappen, dreigende storm en vervallen ruine roepen ontzag en weemoed op. De mens is er klein en alleen tegenover de oneindige natuur, die de schilders opvatten als een spiegel van de ziel. Tegenover de nuchtere rede stelde de stroming de verbeelding en de ervaring.
In deze verzameling staan Caspar David Friedrich, Thomas Cole en John Martin voor die houding. Friedrich schilderde stille figuren voor eindeloze luchten en zeeen. Cole bouwde weidse Amerikaanse landschappen op tot beelden van opkomst en verval. Martin gaf ramp en apocalyps een groots, theatraal decor. Hun licht en ruimte dragen een stille, bijna religieuze spanning die de latere landschapskunst diep heeft beinvloed.
Wie de romantiek herkent, let op de weidse ruimte, het dramatische licht en de kleine mens tegenover een overweldigende natuur. De stroming was een reactie op de nuchtere rede van de Verlichting en stelde daar gevoel en verbeelding tegenover. Haar opvatting van het landschap als drager van stemming en betekenis bleef de kunst van de negentiende en twintigste eeuw beinvloeden. Het realisme dat erop volgde, keerde de blik om: van het verhevene naar het gewone, van de storm naar de akker.
Bron: Hamburger Kunsthalle.
Meer van John Martin
Meer uit Romantiek
