Herinnering aan het Reuzengebergte behoort tot de laatste grote landschappen van Caspar David Friedrich, een stil gebergte dat oplost in het licht. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Herinnering aan het Reuzengebergte
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Herinnering aan het Reuzengebergte (Erinnerung an das Riesengebirge), ca. 1835
Berglandschap · 73,5 × 102,5 cm (28,9 × 40,4 in)
Romantiek
Staatliche Eremitage, Sint-Petersburg, inv. ГЭ-4751
Catalogustekst
Deze aanblik van het Reuzengebergte is een late atelierherinnering: Caspar David Friedrich schilderde het omstreeks 1830-1835 in zijn atelier in Dresden, ver van de bergen zelf, lang na de voetreis die hij in 1810 door het gebergte op de grens van Silezië en Bohemen maakte. In ochtendnevel liggen de heuvelruggen over elkaar naar de verte, van een donkere bergkam op de voorgrond tot bleke vormen die in de lucht opgaan. Menselijke figuren ontbreken.
De opbouw berust op horizontale lagen die naar boven toe lichter worden. Friedrich bracht de olieverf dun aan en liet de overgangen tussen de ruggen vervloeien, zodat de diepte ontstaat uit toonverschil en niet uit lijnen. Dit luchtperspectief laat elke verdere bergrug blauwer en bleker ogen dan de voorgaande. Het doek meet vermoedelijk 73,5 bij 102,5 centimeter.
In zijn latere jaren stelde Friedrich landschappen vaker samen uit schetsen en herinnering dan naar directe waarneming. Het onbewoonde bergpanorama sluit aan bij de Romantiek, waarin de natuur als zelfstandig onderwerp gold. Als late atelierherinnering staat dit doek los van het vroegere gezicht op het Reuzengebergte dat de schilder omstreeks 1810 maakte en dat nu in het Poesjkinmuseum in Moskou hangt.
Het schilderij kwam in 1925 in de Hermitage terecht, overgedragen door het Staatsmuseumfonds; daarvoor behoorde het tot de collectie van P.P. Durnovo in Petrograd. Vandaag hangt het in de collectie van de Hermitage in Sint-Petersburg onder inventarisnummer 4741. Bij willem. wordt het als kunstreproductie in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De romantiek zocht in de eerste helft van de negentiende eeuw het verhevene, de natuur en het gevoel. Weidse landschappen, dreigende storm en vervallen ruine roepen ontzag en weemoed op. De mens is er klein en alleen tegenover de oneindige natuur, die de schilders opvatten als een spiegel van de ziel. Tegenover de nuchtere rede stelde de stroming de verbeelding en de ervaring.
In deze verzameling staan Caspar David Friedrich, Thomas Cole en John Martin voor die houding. Friedrich schilderde stille figuren voor eindeloze luchten en zeeen. Cole bouwde weidse Amerikaanse landschappen op tot beelden van opkomst en verval. Martin gaf ramp en apocalyps een groots, theatraal decor. Hun licht en ruimte dragen een stille, bijna religieuze spanning die de latere landschapskunst diep heeft beinvloed.
Wie de romantiek herkent, let op de weidse ruimte, het dramatische licht en de kleine mens tegenover een overweldigende natuur. De stroming was een reactie op de nuchtere rede van de Verlichting en stelde daar gevoel en verbeelding tegenover. Haar opvatting van het landschap als drager van stemming en betekenis bleef de kunst van de negentiende en twintigste eeuw beinvloeden. Het realisme dat erop volgde, keerde de blik om: van het verhevene naar het gewone, van de storm naar de akker.
Bron: Hamburger Kunsthalle.




