Het Joodse bruidje is een van Rembrandts laatste dubbelportretten: een liefdespaar, wellicht Isaak en Rebekka, in een tedere omhelzing. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Het Joodse bruidje
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Het Joodse bruidje (Het Joodse bruidje (Isaak en Rebekka)), ca. 1665–1669
Portret · 121,5 × 166,5 cm (47,8 × 65,6 in)
Barok
Rijksmuseum, Amsterdam, inv. SK-C-216
Catalogustekst
Een man legt zijn hand op de borst van een vrouw, zij raakt zijn pols aan, en beiden kijken in gedachten verzonken langs elkaar heen. Rembrandt schilderde Het Joodse bruidje omstreeks 1665 tot 1669, een levensgroot dubbelportret van 121,5 bij 166,5 cm. Het doek hangt in het Rijksmuseum in Amsterdam. Het paar geldt als geliefden, wellicht de bijbelse Isaak en Rebekka, in een tedere omhelzing. De voorstelling toont de twee tot aan de heup, tegen een donkere, nauwelijks uitgewerkte achtergrond.
De uitvoering is het opvallendst in de kleding. De gouden mouw van de man is met dik opgebrachte verf gebouwd, laag over laag, tot de stof bijna reliëf krijgt. Rembrandt bracht die passages deels met het paletmes aan, een werkwijze die zijn late schilderijen kenmerkt. Het rood van de rok en het diepe goud van de mouw vangen het weinige licht, terwijl de vier handen het midden van het doek vormen en de gezichten in een zachte schemer blijven.
Het werk ontstond in de laatste jaren van Rembrandts leven, na de dood van zijn metgezellin Hendrickje Stoffels in 1663 en kort voor die van zijn zoon Titus in 1668. In diezelfde periode schilderde hij enkele van zijn meest ingetogen figuurstukken. Het doek kwam via de Amsterdamse verzamelaar Adriaan van der Hoop in openbaar bezit: hij liet zijn collectie in 1854 aan de stad Amsterdam na, die het schilderij sindsdien in langdurig bruikleen geeft aan het Rijksmuseum in Amsterdam.
Vandaag hangt Het Joodse bruidje in de Eregalerij van het Rijksmuseum, op enkele passen van De Nachtwacht. De titel is niet van Rembrandt zelf; hij raakte pas in de negentiende eeuw in gebruik, toen men het paar voor een joodse vader en dochter aanzag. Bij willem. wordt het werk als kunstdruk in een oplage van honderd genummerde exemplaren uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in ons atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De barok kwam op rond 1600 en beheerste de zeventiende-eeuwse schilderkunst. Kunstenaars zochten beweging, drama en een sterk contrast tussen licht en donker. Figuren komen uit een diep donker naar voren, gevangen op het hoogtepunt van hun handeling. Caravaggio bracht dat felle spotlicht in de schilderkunst; anderen namen het over en bouwden het uit tot grote, theatrale composities. Onderwerpen als religie, mythologie en het portret kregen zo een directe, lichamelijke kracht.
Binnen deze verzameling staan meesters die elk hun eigen omgang met het licht vonden. Rembrandt liet de blik en het innerlijk oplichten uit de schaduw; Rubens gaf zijn taferelen een volle, bewegelijke opbouw. De barok verbond een nauwkeurige weergave van stof en huid met een groot gevoel voor spanning en gebaar. Die combinatie van kijken en verbeelden bepaalde de schilderkunst tot ver in de achttiende eeuw en werkt nog altijd door.
Wie de barok herkent, let op het spel van fel licht en diepe schaduw, op de schuine opbouw en op het gevangen moment van hoogste spanning. Vanuit Italie verspreidde de stijl zich over heel Europa, van Spanje tot de Nederlanden, en kreeg in elke school een eigen toon. In deze reeks komen die verschillende handen bij elkaar, telkens herkenbaar aan hetzelfde gevoel voor drama en licht. Verwant in het gebruik van licht en drama is de romantiek, twee eeuwen later; het verschil is dat de barok de handeling toont en de romantiek de stemming.
Bron: Rijksmuseum, Amsterdam.
Meer van Rembrandt van Rijn
Meer uit Barok
