Het witte huis van Chaïm Soutine toont een hoog huis met rode luiken op een steile helling, omstreeks 1933 geschilderd. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Het witte huis
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Het witte huis (La Maison blanche), ca. 1933
Landschap · 65 × 50 cm (25,6 × 19,7 in)
Expressionisme
Musée de l'Orangerie (Collection Jean Walter et Paul Guillaume), Parijs, inv. RF 1963-92
Catalogustekst
In de lucht en tussen de bladeren is de verf schraal aangebracht, zodat de draadstructuur van de drager overal door de kleur heen komt; de witte gevel is met korte, dikke streken opgezet. Chaïm Soutine (1893-1943) schilderde Het witte huis in olieverf op een doek van 65 bij 50 centimeter. Een smal huis met een hoog dak rijst recht op uit een steile, begroeide helling in Zuid-Frankrijk. Twee luiken in roodbruin staan boven elkaar in de gevel, met daaronder een klein raam op de begane grond.
Het huis staat bijna in het midden van het landschap en is de enige rechte vorm in het beeld; alleen de bomen eromheen kronkelen en wringen. De paden komen op de voorgrond samen en lopen daarna naar links door, waardoor er diepte in het beeld ontstaat. Groen, okergeel en wit verdelen het vlak, met roodbruine takken die vlak voor de gevel langs buigen. Boven het dak blijft een strook blauwgrijze lucht over.
Over het ontstaansjaar van dit doek zijn kunsthistorici het niet eens. Maurice Tuchman dateert het in zijn catalogue raisonné op 1918 en Pierre Courthion op 1919, terwijl de criticus Waldemar George, die Paul Guillaume van nabij kende, 1933 voorstelde. Colette Giraudon las het perspectief van de samenkomende paden als argument voor die late datering. Het werk wordt tot het expressionisme gerekend, al is het landschap naturalistischer van opzet dan de heuvelgezichten uit Soutines eerste jaren als schilder. In 1981 en 1982 reisde het doek mee met de Soutine-tentoonstellingen in Münster, Londen en Luzern.
Tot 1963 hoorde Het witte huis bij de Parijse collectie van mevrouw Jean Walter. In dat jaar ging het over in Frans staatsbezit, met het musée du Louvre als eerste bestemming, en pas in 1977 kwam het doek naar het Musée de l'Orangerie in Parijs. Daar hangt het in zaal 15, onder inventarisnummer RF 1963-92, tussen de andere werken uit de collectie Jean Walter en Paul Guillaume. Bij willem. wordt Het witte huis uitgevoerd als kunstdruk in beperkte oplage, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het expressionisme stelde het gevoel boven de natuurgetrouwe weergave. Kleur wordt er fel en onnatuurlijk ingezet, de vorm vervormd en de toets nadrukkelijk. Niet de zichtbare werkelijkheid staat centraal, maar de innerlijke ervaring: angst, verlangen, eenzaamheid en onrust worden zichtbaar gemaakt. De stroming kwam rond 1900 op en liep vooruit op een groot deel van de moderne kunst.
In deze verzameling brengt willem. werk van Edvard Munch, Chaim Soutine en James Ensor bijeen. Munch bracht de grote thema's van liefde, angst en dood terug tot een enkel geladen beeld. Soutine kneedde zijn verf tot een wervelende, haast trillende materie. Ensor duwde gemaskerde menigten in felle kleuren tegen het beeldvlak. Elk van hen zette de eigen ervaring om in kleur en lijn, en maakte daarmee de weg vrij voor de kunst van de twintigste eeuw.
Wie het expressionisme herkent, let op de felle, soms schrille kleur, op de vervormde vorm en op de zichtbare, gejaagde toets. De stroming had haar zwaartepunt in Duitsland en Noord-Europa en kende geen strak program, maar een gedeelde drang naar uitdrukking. Haar nadruk op het innerlijk werkte door in de kunst van de hele twintigste eeuw, tot in het latere abstracte expressionisme. Het verschil met het impressionisme zit in de richting van de blik: de impressionist schildert wat het oog ziet, de expressionist wat de ervaring ermee doet.
Bron: Nasjonalmuseet, Oslo.
Meer van Chaïm Soutine
Meer uit Expressionisme
