Een klein winterlandschap van Caspar David Friedrich uit omstreeks 1811, een sleutelwerk van de Duitse Romantiek. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Winterlandschap
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Winterlandschap (Winterlandschaft), 1811
Winterlandschap · 32,5 × 45 cm (12,8 × 17,7 in)
Romantiek
The National Gallery, Londen, inv. NG6517
Catalogustekst
Caspar David Friedrich schilderde dit winterlandschap waarschijnlijk in 1811, in de jaren waarin de Duitse Romantiek haar religieuze thema's uitwerkte. Een man heeft zijn krukken in de sneeuw achtergelaten en leunt tegen een rotsblok, biddend bij een crucifix tussen jonge sparren. Op de achtergrond doemt het silhouet van een gotische kathedraal op uit de mist. Het werk is uitgevoerd in olieverf op doek en meet 32,5 bij 45 centimeter.
De compositie stelt geloof en hoop tegenover de winterse kaalte. Groenblijvende sparren, grassprieten die door de sneeuw breken en een zachte roze gloed van de naderende dageraad dragen de belofte van opstanding. Friedrich hield het palet gedempt en de horizon laag, zodat de kleine gestalte en het kruis het middelpunt vormen. De kathedraal blijft vaag, meer verschijning dan bouwwerk, opgetrokken uit dezelfde mist als de bomen erachter.
Het doek vormt een pendant bij een tweede winterlandschap uit hetzelfde jaar in het Staatliches Museum Schwerin, waar dezelfde figuur ronddoolt tussen dode eiken zonder uitzicht op verlossing. Van de Londense compositie bestaat in het Museum für Kunst und Kulturgeschichte in Dortmund een vrijwel identieke versie, die The National Gallery als replica beschouwt. Het is er geregistreerd onder inventarisnummer NG6517.
Vandaag hangt het schilderij in The National Gallery in Londen, Verenigd Koninkrijk, sinds de aankoop in 1987 het eerste werk van Friedrich in een Britse collectie, te zien in de collectie van The National Gallery. Bij willem. wordt het als kunstreproductie in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De romantiek zocht in de eerste helft van de negentiende eeuw het verhevene, de natuur en het gevoel. Weidse landschappen, dreigende storm en vervallen ruine roepen ontzag en weemoed op. De mens is er klein en alleen tegenover de oneindige natuur, die de schilders opvatten als een spiegel van de ziel. Tegenover de nuchtere rede stelde de stroming de verbeelding en de ervaring.
In deze verzameling staan Caspar David Friedrich, Thomas Cole en John Martin voor die houding. Friedrich schilderde stille figuren voor eindeloze luchten en zeeen. Cole bouwde weidse Amerikaanse landschappen op tot beelden van opkomst en verval. Martin gaf ramp en apocalyps een groots, theatraal decor. Hun licht en ruimte dragen een stille, bijna religieuze spanning die de latere landschapskunst diep heeft beinvloed.
Wie de romantiek herkent, let op de weidse ruimte, het dramatische licht en de kleine mens tegenover een overweldigende natuur. De stroming was een reactie op de nuchtere rede van de Verlichting en stelde daar gevoel en verbeelding tegenover. Haar opvatting van het landschap als drager van stemming en betekenis bleef de kunst van de negentiende en twintigste eeuw beinvloeden. Het realisme dat erop volgde, keerde de blik om: van het verhevene naar het gewone, van de storm naar de akker.
Bron: Hamburger Kunsthalle.




