In David met het hoofd van Goliat van Caravaggio draagt het afgehakte hoofd de trekken van de schilder zelf. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
David met het hoofd van Goliat (Rome)
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
David met het hoofd van Goliat (Rome) (David con la testa di Golia), ca. 1609–1610
Religieus tafereel · 125 × 101 cm (49,2 × 39,8 in)
Barok
Galleria Borghese, Rome, inv. 455
Catalogustekst
David met het hoofd van Goliat toont een jonge herder die het afgehakte hoofd van de reus omhooghoudt, het zwaard nog in zijn andere hand. Caravaggio schilderde het doek vermoedelijk omstreeks 1609-1610, tijdens zijn tweede verblijf in Napels; recenter onderzoek plaatst het ook wel rond 1605. Het gezicht van Goliath is een zelfportret van de schilder, herkenbaar aan de zware trekken en het donkere haar.
De compositie drijft op een enkele lichtbundel die uit het donker valt op Davids schouder, zijn arm en het levenloze gezicht. Op een doek van 125 bij 101 centimeter bouwt Caravaggio het beeld op met scherpe overgangen tussen licht en schaduw, het chiaroscuro dat zijn late werk kenmerkt. De achtergrond blijft nagenoeg zwart, zodat niets de aandacht afleidt van de twee gezichten en de gestrekte arm. De verftoets is dun en snel, met zichtbare correcties die de schilder niet heeft weggewerkt.
Binnen het oeuvre van Caravaggio staat dit werk tussen de onthoofdingsscenes die hij in zijn laatste jaren herhaaldelijk schilderde. De barok zocht juist zulke geladen momenten, met sterk licht en heftige gebaren. Kardinaal Scipione Borghese had het schilderij uiterlijk in 1613 in bezit, het jaar waarin hij de meubelmaker Annibale Durante voor de lijsten liet betalen. Het doek bleef in de familiecollectie tot de Italiaanse staat die in 1902 aankocht.
Vandaag hangt het olieverfwerk in de Galleria Borghese in Rome, in de zaal die naar de Silenus is genoemd; de werkpagina staat bij de Galleria Borghese. Bij willem. wordt David met het hoofd van Goliat als kunstreproductie in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De barok kwam op rond 1600 en beheerste de zeventiende-eeuwse schilderkunst. Kunstenaars zochten beweging, drama en een sterk contrast tussen licht en donker. Figuren komen uit een diep donker naar voren, gevangen op het hoogtepunt van hun handeling. Caravaggio bracht dat felle spotlicht in de schilderkunst; anderen namen het over en bouwden het uit tot grote, theatrale composities. Onderwerpen als religie, mythologie en het portret kregen zo een directe, lichamelijke kracht.
Binnen deze verzameling staan meesters die elk hun eigen omgang met het licht vonden. Rembrandt liet de blik en het innerlijk oplichten uit de schaduw; Rubens gaf zijn taferelen een volle, bewegelijke opbouw. De barok verbond een nauwkeurige weergave van stof en huid met een groot gevoel voor spanning en gebaar. Die combinatie van kijken en verbeelden bepaalde de schilderkunst tot ver in de achttiende eeuw en werkt nog altijd door.
Wie de barok herkent, let op het spel van fel licht en diepe schaduw, op de schuine opbouw en op het gevangen moment van hoogste spanning. Vanuit Italie verspreidde de stijl zich over heel Europa, van Spanje tot de Nederlanden, en kreeg in elke school een eigen toon. In deze reeks komen die verschillende handen bij elkaar, telkens herkenbaar aan hetzelfde gevoel voor drama en licht. Verwant in het gebruik van licht en drama is de romantiek, twee eeuwen later; het verschil is dat de barok de handeling toont en de romantiek de stemming.
Bron: Rijksmuseum, Amsterdam.





