De huizen van Chaïm Soutine is een vroeg landschap uit het stadje Céret, geschilderd rond 1920 toen hij daar honderden doeken maakte. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
De huizen
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
De huizen (Les Maisons), 1920–1921
Stadsgezicht · 58 × 92 cm (22,8 × 36,2 in)
Expressionisme
Musée de l'Orangerie (collectie Jean Walter – Paul Guillaume), Parijs, inv. RF 1960 49
Catalogustekst
Een camaïeu van bruin, grijs en groen bepaalt het hele doek, aangebracht in dikke, geknede lagen. De toets is gedempter dan in de meeste doeken uit Soutines Céret-jaren. De huizen, in het Frans Les Maisons, ontstond tussen 1920 en 1921 in het stadje Céret in de Pyrénées-Orientales. Soutine schilderde er de rue de la République, gezien vanuit het ravin des Tins. Het is een olieverf op doek en meet, liggend, 58 bij 92 centimeter.
De huizenrij is zo ver uitgerekt dat ze het hele doek vult en de lucht bijna geheel wegdrukt. De gevels kantelen en golven, en rechte lijnen ontbreken vrijwel overal. Die vervorming is geen onvermogen maar het middel waarmee Soutine spanning in het beeld legt. Zonder een zichtbare horizon drukt de bebouwing zich naar voren tot vlak tegen het beeldvlak, zodat de kijker nergens in het doek een rustpunt vindt.
Het doek hoort bij Soutines Céret-periode, de jaren 1919 tot 1922 waarin hij in het stadje Céret woonde en er landschap na landschap schilderde. Het staat los van de rustiger landschappen die hij later in Cagnes en rond Parijs zou maken. Uit de collectie Jean Walter en Paul Guillaume kwam het werk in het Musée de l'Orangerie, waar het is opgenomen onder inventarisnummer RF 1960 49.
In de Orangerie hangt De huizen tussen andere werken uit de collectie Jean Walter en Paul Guillaume. Bij willem. wordt het werk als kunstdruk in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in ons eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
Het expressionisme stelde het gevoel boven de natuurgetrouwe weergave. Kleur wordt er fel en onnatuurlijk ingezet, de vorm vervormd en de toets nadrukkelijk. Niet de zichtbare werkelijkheid staat centraal, maar de innerlijke ervaring: angst, verlangen, eenzaamheid en onrust worden zichtbaar gemaakt. De stroming kwam rond 1900 op en liep vooruit op een groot deel van de moderne kunst.
In deze verzameling brengt willem. werk van Edvard Munch, Chaim Soutine en James Ensor bijeen. Munch bracht de grote thema's van liefde, angst en dood terug tot een enkel geladen beeld. Soutine kneedde zijn verf tot een wervelende, haast trillende materie. Ensor duwde gemaskerde menigten in felle kleuren tegen het beeldvlak. Elk van hen zette de eigen ervaring om in kleur en lijn, en maakte daarmee de weg vrij voor de kunst van de twintigste eeuw.
Wie het expressionisme herkent, let op de felle, soms schrille kleur, op de vervormde vorm en op de zichtbare, gejaagde toets. De stroming had haar zwaartepunt in Duitsland en Noord-Europa en kende geen strak program, maar een gedeelde drang naar uitdrukking. Haar nadruk op het innerlijk werkte door in de kunst van de hele twintigste eeuw, tot in het latere abstracte expressionisme. Het verschil met het impressionisme zit in de richting van de blik: de impressionist schildert wat het oog ziet, de expressionist wat de ervaring ermee doet.
Bron: Nasjonalmuseet, Oslo.





