Odilon Redon

Odilon Redon (1840-1916) werkte de eerste helft van zijn loopbaan vrijwel uitsluitend in zwart. Houtskooltekeningen en lithografieën die hij zelf zijn noirs noemde: zwevende ogen, spinnen met een menselijk gezicht, een afgehouwen hoofd tussen bloemen. Pas rond 1890, hij was toen vijftig, kwam de kleur, en die kleur bleef.

Zijn opleiding was kort en tegenstrijdig. In 1864 zat hij enkele maanden aan de École des Beaux-Arts bij Jean-Léon Gérôme, de strengste academicus van zijn tijd, en hij hield het er niet uit. Meer had hij aan de graficus Rodolphe Bresdin, die hem het etsen en de lithografie leerde en hem aanmoedigde uit de verbeelding te werken in plaats van naar model. Botanicus Armand Clavaud liet hem daarnaast door de microscoop kijken naar organismen tussen plant en dier; die vormen keren in zijn werk terug.

Redon hoort bij het symbolisme, de stroming die het zichtbare gebruikte om iets onzichtbaars aan te duiden. Zijn late pastels en olieverven staan vol bloemen, mythologische figuren en gesloten ogen, in kleuren die geen bron in het licht hebben. Het geweld dat in de mythen zit, laat hij meestal weg; wat blijft is het moment ervoor of erna.

Werk van Redon hangt onder meer in het Musée d'Orsay in Parijs en in het Kröller-Müller Museum in Otterlo, dat een van de belangrijkste verzamelingen buiten Frankrijk bezit. De collectie van willem. toont de gekleurde helft van het oeuvre: de bloemstukken, de mythologische taferelen en de dromende koppen. Elk werk is als kunstdruk in een oplage van 100 beschikbaar.

Bron: collectietoelichtingen Musée d'Orsay, Parijs.