Christus in de storm op het meer van Galilea is het enige bekende zeestuk van Rembrandt, met de discipelen in doodsangst op zee. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
Christus in de storm op het meer van Galilea
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
Christus in de storm op het meer van Galilea, 1633
Religieus tafereel · 160 × 128 cm (63,0 × 50,4 in)
Barok
Isabella Stewart Gardner Museum (gestolen 1990, vermist), Boston
Catalogustekst
Christus in de storm op het meer van Galilea toont een vissersboot die door hoge golven de hoogte in wordt getild, met de discipelen in paniek en Christus kalm achter in het schip. Rembrandt van Rijn schilderde het doek in 1633 in Amsterdam. Het meet 160 bij 128 centimeter, is olieverf op doek en is het enige bekende zeestuk in zijn hele oeuvre. Sinds de kunstroof van 1990 uit het Isabella Stewart Gardner Museum in Boston is het vermist.
De compositie zet de storm diagonaal op. Links breekt het licht door de wolken en verlicht het bollende zeil en de doodsbange bemanning; rechts loopt het schip weg in het donker. De opvarenden vallen in twee groepen uiteen: de mannen die met het want en het roer worstelen, en de groep rond Christus die hem wakker schudt. Een van de figuren houdt zijn muts vast en kijkt de toeschouwer aan, een trek die vaak als zelfportret van Rembrandt wordt gelezen. In de schuimkoppen ligt de verf dik, in de lucht dun.
Het tafereel komt uit het evangelie van Marcus, waar Christus de storm tot bedaren brengt. Binnen de barok laat het werk vroeg zien hoe Rembrandt een bijbelverhaal als lichamelijk drama in beeld bracht, met licht als sturende kracht. Isabella Stewart Gardner verwierf het doek in 1898 voor haar museum in Boston, waar het jarenlang in de Dutch Room hing.
In de nacht van 18 maart 1990 werd het werk bij de kunstroof uit het Isabella Stewart Gardner Museum ontvreemd en sindsdien is het vermist; de lege lijst hangt nog altijd op zijn plek in de zaal, zoals het Isabella Stewart Gardner Museum de diefstal blijft documenteren. Bij willem. wordt Christus in de storm op het meer van Galilea als kunstreproductie in beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De barok kwam op rond 1600 en beheerste de zeventiende-eeuwse schilderkunst. Kunstenaars zochten beweging, drama en een sterk contrast tussen licht en donker. Figuren komen uit een diep donker naar voren, gevangen op het hoogtepunt van hun handeling. Caravaggio bracht dat felle spotlicht in de schilderkunst; anderen namen het over en bouwden het uit tot grote, theatrale composities. Onderwerpen als religie, mythologie en het portret kregen zo een directe, lichamelijke kracht.
Binnen deze verzameling staan meesters die elk hun eigen omgang met het licht vonden. Rembrandt liet de blik en het innerlijk oplichten uit de schaduw; Rubens gaf zijn taferelen een volle, bewegelijke opbouw. De barok verbond een nauwkeurige weergave van stof en huid met een groot gevoel voor spanning en gebaar. Die combinatie van kijken en verbeelden bepaalde de schilderkunst tot ver in de achttiende eeuw en werkt nog altijd door.
Wie de barok herkent, let op het spel van fel licht en diepe schaduw, op de schuine opbouw en op het gevangen moment van hoogste spanning. Vanuit Italie verspreidde de stijl zich over heel Europa, van Spanje tot de Nederlanden, en kreeg in elke school een eigen toon. In deze reeks komen die verschillende handen bij elkaar, telkens herkenbaar aan hetzelfde gevoel voor drama en licht. Verwant in het gebruik van licht en drama is de romantiek, twee eeuwen later; het verschil is dat de barok de handeling toont en de romantiek de stemming.
Bron: Rijksmuseum, Amsterdam.
Meer van Rembrandt van Rijn
Meer uit Barok
