Het karkas van een os is een van de weinige stillevens van Rembrandt: een geslacht rund, in 1655 geschilderd. Deze kunstreproductie wordt op aanvraag in ons atelier gedrukt in een oplage van honderd genummerde exemplaren en ingelijst aan huis bezorgd.
De geslachte os
Techniek, papier en lijst
Pigmentdruk op Hahnemühle Museum Etching, 350 g/m²: mat, zuurvrij, met een zichtbare vezelstructuur die de verfhuid van het origineel benadert. De lijst is een slanke, matzwarte aluminium profiellijst, in Nederland gemaakt. Geen glas: je kijkt naar het papier, niet naar je eigen spiegelbeeld.
Bezorging
Geen pakketje. Elk werk verlaat het atelier ingelijst, in een op maat gemaakte doos, en reist als vracht: niet gesorteerd, niet gestapeld, niet gegooid. Wij bezorgen aan huis, zodat het werk aankomt zoals het bij ons vertrok.
Waarom willem.
Eén papier, één lijst, één maatvoering die klopt. Wij kiezen vooraf, zodat je alleen nog het werk hoeft te kiezen. Geen eindeloze combinaties, geen twijfel: een verzameling oude meesters, gedrukt zoals ze het verdienen.
De geslachte os, 1655
Stilleven · 94 × 69 cm (37,0 × 27,2 in)
Barok
Musée du Louvre, Parijs, inv. MI 169
Catalogustekst
Het karkas van een os toont een opengespannen ossenkarkas dat aan een houten balk hangt in een donkere, ondiepe ruimte. Rembrandt schilderde het in 1655, in de jaren dat hij in Amsterdam werkte. Het dier is van kop tot staart geopend, de ribben liggen bloot en de poten zijn met touwen aan de balk gespannen. Achter het karkas, in de schemer, kijkt een figuur om de hoek van een deur. De rest van de ruimte blijft leeg.
De verf is grof en pasteus opgebracht. Rembrandt bouwde het rode en gele vlees op met dikke lagen, deels met het paletmes, zodat de verfhuid zelf het weefsel van vlees en vet nabootst. Het licht valt vol op het karkas en laat de omgeving in bruin en zwart wegzakken. De kleur beperkt zich tot okers, roodbruin en gebroken wit. Door de lage opstelling en de frontale weergave komt het lichaam dicht bij de kijker te staan.
Het onderwerp stond in de Nederlandse schilderkunst sinds de zestiende eeuw bekend als stilleven van een geslacht dier, vaak met een bijklank van vergankelijkheid. Rembrandt bracht het terug tot een enkel lichaam en een enkele lichtbron. Het werk hoort binnen de Barok en binnen zijn late periode, waarin hij losser en directer ging schilderen. In de negentiende eeuw was het in bezit van de Franse schrijver en criticus Louis Viardot, die het in 1857 verkocht; in datzelfde jaar kwam het in de collectie van het Musée du Louvre onder inventarisnummer INV 1447.
Het karkas van een os hangt in het Musée du Louvre in Parijs en meet 94 bij 69 centimeter. Bij willem. wordt het werk als kunstreproductie in een beperkte oplage uitgevoerd, op aanvraag gedrukt in het eigen atelier in Nederland en binnen drie weken ingelijst aan huis bezorgd.
Over de stroming
De barok kwam op rond 1600 en beheerste de zeventiende-eeuwse schilderkunst. Kunstenaars zochten beweging, drama en een sterk contrast tussen licht en donker. Figuren komen uit een diep donker naar voren, gevangen op het hoogtepunt van hun handeling. Caravaggio bracht dat felle spotlicht in de schilderkunst; anderen namen het over en bouwden het uit tot grote, theatrale composities. Onderwerpen als religie, mythologie en het portret kregen zo een directe, lichamelijke kracht.
Binnen deze verzameling staan meesters die elk hun eigen omgang met het licht vonden. Rembrandt liet de blik en het innerlijk oplichten uit de schaduw; Rubens gaf zijn taferelen een volle, bewegelijke opbouw. De barok verbond een nauwkeurige weergave van stof en huid met een groot gevoel voor spanning en gebaar. Die combinatie van kijken en verbeelden bepaalde de schilderkunst tot ver in de achttiende eeuw en werkt nog altijd door.
Wie de barok herkent, let op het spel van fel licht en diepe schaduw, op de schuine opbouw en op het gevangen moment van hoogste spanning. Vanuit Italie verspreidde de stijl zich over heel Europa, van Spanje tot de Nederlanden, en kreeg in elke school een eigen toon. In deze reeks komen die verschillende handen bij elkaar, telkens herkenbaar aan hetzelfde gevoel voor drama en licht. Verwant in het gebruik van licht en drama is de romantiek, twee eeuwen later; het verschil is dat de barok de handeling toont en de romantiek de stemming.
Bron: Rijksmuseum, Amsterdam.
Meer van Rembrandt van Rijn
Meer uit Barok
